Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Recensie: Killer Joe

Psychopaten, daar mag je mij voor wakker maken. Wie herinnert zich niet de ijzingwekkende vertolking van Heath Ledger als The Joker in The Dark Knight? Het gerucht gaat dat Ledger het personage zo goed vertolkt heeft, waardoor hij juist aan die rol zijn ondergang te danken heeft. Mijn favoriete psychopaat is echter Bret Easton Ellis’ Patrick Bateman. In tegenstelling tot The Joker is de psychopaat Patrick Bateman niet het kwaad in American Psycho. Bateman kaart met zijn onvermogen problemen aan in de Amerikaanse samenleving. Niet hij, maar zijn al te goed gemanierde vrienden zijn het werkelijke kwaad dat bestreden moet worden. Bateman is een antiheld. Met Killer Joe sluit regisseur William Friedkin aan op die traditie.

Rednecks

Killer Joe vertelt het verhaal van een Redneck familie in Amerika. Chris Smith heeft snel geld nodig om een lopende lening van 6000 dollar af te kunnen lossen. Hij komt er achter dat zijn moeder een overlijdensverzekering heeft. Indien zij overlijdt ontvangt zijn minderjarige zusje Dottie 50.000 dollar. Daar zijn moeder Chris net uit huis heeft gegooid, een goede reden om op zoek te gaan naar een mogelijkheid om te zorgen dat zij sterft. En laat die mogelijkheid zich aanbieden in de persoon van Joe Cooper, sheriff en professioneel huurmoordenaar.

Killer Joe

Het inhuren van Joe Cooper, bijgenaamd Killer Joe, is geen gemakkelijke klus. Het voornaamste probleem is het voorschot. Chris bezit geen geld. Echter zou Joe Cooper Killer Joe niet zijn wanneer hij met een briljante oplossing komt. Geef een onderpand tot je het geld bemachtigd hebt, zodat de transactie voltooid kan worden. Hier start de film pas echt: Killer Joe blijkt namelijk niet alleen sheriff en huurmoordenaar te zijn, maar ook een persoon met pedofiele verlangens. Daarom verlangt hij enkele diensten van Dottie alvorens hij de opdracht aanneemt. Als een echte lid van een ware Redneck familie ziet Chris hier geen enkel probleem in. Daar toont zich het ware kwaad in deze film: Chris blijkt over geen enkele moraal te beschikken.

Apocalyptisch einde

Natuurlijk loopt alles niet zoals Chris gepland had. Hij zakt steeds dieper in de put en bezint zich op nieuwe oplossingen voor bijkomende problemen. Killer Joe ziet alles gezapig aan en doet geen afstand van zijn onderpand. Zelfs wanneer de mogelijkheid zich aan dient om zijn geld te ontvangen weet hij van geen wijken van de zijde van Dottie. Hij voorkomt dat het geld alsnog boven tafel komt en claimt haar als zijn bezit. Chris wil zijn zusje echter meenemen naar Mexico of Peru in plaats van haar over te laten aan de zorgen van Killer Joe. De film eindigt met een apocalyptische samenkomst van Chris, Dottie, hun vader met zijn nieuwe vriendin en Killer Joe maar niet voordat Killer Joe laat zien dat ook hij, net als Kentucky Fried Chicken, heel goed is met kip. De KFC-kip scene is nu al een legendarisch voorbeeld van een psychopaat met een eigen moraal, die zeker niet verbleekt naast Patrick Bateman van Bret Easton Ellis. En daarmee heeft ook Friedkin de psychopaat als antiheld weten neer te zetten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 6 november 2012 door in Film en TV, Kunst en getagd als , , , , , .
%d bloggers liken dit: