Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Na Intouchables mag succes voor De Marathon niet uitblijven

Marathon_Rotterdam-2011-042

Intouchables wordt met recht de kaskraker van 2012 genoemd. Hoewel de film al enkele weken op dvd te verkrijgen is en -voor een dvd- goed verkoopt, is de film nog steeds in de bioscoop te zien. Onwaarschijnlijk voor een film met een klein budget. Reden voor het succes zijn vooral aansprekende thema’s die ten grondslag liggen aan de film. Afhankelijkheid, participatie, ziekte, vriendschap. Dat alles wordt gebracht met een gezonde dosis humor en zelfspot. Intouchables raakt de kijker, laat hem lachen en zet bovenal aan tot reflectie zonder moraliserend te worden. Andere filmproducenten zijn hier gevoelig voor. Dat pakt nogal eens verkeerd uit, waardoor een mooie film een remake krijgt die niet te versmaden is. Een remake is er nog niet, maar de Nederlandse film De Marathon lijkt dezelfde thema’s in een nieuw jasje te willen steken.

Meeliften op succes

De Marathon wordt niet neergezet als een film die wil meeliften met het succes van Intouchables. Toch zijn er enkele duidelijke overeenkomsten tussen beide films. Waar in Intouchables een hoofdrol is weggelegd voor een Afrikaanse delinquent uit één van Parijs’ banlieu’s, daar wordt in De Marathon een gehandicapte, Egyptische hulpkracht opgevoerd als één van de hoofdpersonages. Daarnaast kent ook De Marathon veel humor en zelfspot. En als dat nog niet genoeg is, zijn ook thema’s als afhankelijkheid, participatie, ziekte en vriendschap terug te vinden in De Marathon. Redenen genoeg om mee te liften op het succes van Intouchables. Toch hebben de makers daar niet voor gekozen en dat siert ze. Daarbij komt dat De Marathon dat helemaal niet nodig heeft. De film ontstijgt Intouchables op alle fronten.

Waarde van het leven

Intouchables is geen slechte film. Het probleem is dat een feel-good film als Intouchables een voorstelling geeft die de waarheid geweld aan doet. De film straalt een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ beeld uit die ongekend is in het echte leven. De makers van De Marathon gaan eerlijker mee om. Zij weten in pakweg twee uur tijd de belangrijkste levensvraag voor te schotelen. Wat maakt het leven waardevol? Het leven dat hoogtepunten kent, maar ook diepe afgronden. Een leven waarin keuzes gemaakt moeten worden die leiden tot hoogtepunten, of misstappen die eindigen in de afgrond. De Marathon laat dat zien met veel humor en zelfspot. Het acteerwerk komt overtuigend en echt over. Het best komt dit naar voren in twee monologen van de lijdende vader en zijn nietsnut van een zoon. In de eerste monoloog wordt deze zoon de huid compleet verrot gescholden. In de tweede is er berusting in het onbegrip tussen twee individuen die in twee verschillende werelden leven. Berusting is er ook na afloop van de film. Desondanks is de terugtocht van de bioscoop naar huis een melancholische. En dat is het grootste compliment dat gemaakt kan worden na het ervaren van een kunstwerk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 27 november 2012 door in Actualiteit, Film en TV, Kunst, Leven en getagd als , , .
%d bloggers liken dit: