Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Verdriet

Enkele weken geleden overleed mijn moeder na langdurig ziek te zijn geweest. Kanker. Verschrikkelijk vroeg, zo zegt men over mensen die rond hun 50ste levensjaar het leven verlaten. Natuurlijk bracht dit veel verdriet. Met name het moment waarop, zelfverkozen, is een emotioneel moment. Gek ook. In de weken erna heb ik geprobeerd het verlies een plek te geven. Het probleem: ik weet niet op welke manier. Echt verdrietig lijk ik niet te zijn. Ja, mijn moeder missen, dat doe ik dan weer wel. Maar het zijn vooral de mooie momenten die ik herinner. Haar verhalen, haar lach, haar aanwezigheid. Toch ken ik verdriet.

Relatie

Afgelopen week maakte mijn vriendin aan onze vierjarige relatie een eind. Na twee jaar samengewoond te hebben zag zij mij niet langer in haar toekomst. Drie weken geleden vertelde zij mij al over haar twijfels. Na twee weken samen optrekken merkte ik dat die twijfels eerder irritaties opriepen dan dat ze weggenomen werden. Zodoende kwam ook ik tot het inzicht dat dit niet langer door kan gaan. Dat gaat niet zonder verdriet. Enorm veel verdriet.

Belangrijk

Het is gek om in zo’n kort tijdsbestek de twee belangrijkste vrouwen in je leven te ‘ verliezen’. De één vanwege het overlijden, de ander vanwege een andere blik op de toekomst. Wat nog gekker is, is het gevoelde verdriet. Ik zelf had vooraf verwacht dat het wegvallen van mijn moeder mij veel verdriet zou doen. Mijn moeder drukt immers al 27 jaar haar stempel op mijn leven. Dat zal niet veranderen nu zij weg is. Zij heeft mij, gedeeltelijk, gevormd tot de persoon die ik ben. Haar invloed blijft altijd meespelen. Toch voelde ik in de weken na haar dood, en ook nu, geen echt verdriet. Hoe anders is dat in het geval van mijn vriendin. Het verdriet is enorm. Natuurlijk heeft mijn vriendin veel invloed gehad op mijn leven. Maar, zij deed dit voor vier jaren, in plaats van mijn gehele leven. Waarom doet mij dit meer pijn, dan het verlies van mijn moeder die zoveel meer invloed heeft uitgeoefend?

Hoofdstuk

Ongetwijfeld heeft dit te maken met de manier waarop de relaties met beide vrouwen beëindigd werd. Mijn moeder overleed, maar daar is een lange tijd overheen gegaan. Haar gezondheid werd steeds een beetje minder. Daardoor kon ik  telkens een hoofdstuk afsluiten, tot de dood een einde aan onze relatie maakte. Hoe anders is dat bij de beëindiging van de relatie met mijn vriendin. Er was geen tijd om rustig aan de relatie af te sluiten, om telkens een nieuw hoofdstuk te beginnen. Het boek werd in één keer gesloten. Dat heeft veel invloed op hoe ik met dit verdriet omga. De klap zorgt voor een crisis, het verdriet komt rauw op mijn dak. Hoe is daar uit te komen? Het antwoord is eigenlijk vrij makkelijk: nieuwe hoofdstukken toevoegen aan mijn leven. Een leven dat anders wordt dan ik had verwacht, maar dat nog genoeg aan mij te bieden heeft.

Advertenties

2 reacties op “Verdriet

  1. Pingback: De wetenschap achter de vervagende herinnering aan mijn moeder | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

  2. Pingback: Maar echt, wat heb je aan recruiters (2) | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 14 juli 2013 door in Filosofie en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: