Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Geboortebeperking zo gek nog niet

Geboortebeperking, dat nooit. Met haar artikel in Trouw raakt Tinkebell een gevoelige snaar. Tegenstanders van deze oplossing voor het fosfaatprobleem dat zij ziet naderen, wijzen in een reflex naar China als uitstekend tegenvoorbeeld waarom geboortebeperking niet zal werken. Ik ben het met hen eens, in de zin dat een geboortebeperking van hogerhand opgelegd waarschijnlijk niet zal slagen om deze problematiek te voorkomen. De dictatuur waar Tinkebell over spreekt heeft daarnaast efficiëntere mogelijkheden om de bevolkingsafname zodanig te stimuleren, dat een andere oplossing meer voor de hand ligt. Maar wat nu als we geboortebeperking democratisch overeen komen met elkaar?

Draagkracht

In een democratie is het noodzakelijk om voor een bepaald standpunt draagkracht van de bevolking te krijgen. Zij heeft immers de macht om af te rekenen met bepaalde standpunten tijdens verkiezingen. Voor geboortebeperking geldt dit net zo. Wanneer in de politiek een consensus heerst dat deze beperking noodzakelijk is, kan zij proberen de bevolking te laten in zien dat deze maatregel noodzakelijk is. Misschien is het geen leuke oplossing, zij is wel degelijk in het belang van de bevolking.

Generaties

Daar zit de kern van het probleem. De voorraad fosfaat is voorlopig voldoende om huidige generaties te voorzien van voedsel. De voorraad raakt pas op wanneer de huidige wereldbevolking, op een enkele pechvogel na, gecremeerd of begraven is. De vraag die we ons zelf moeten stellen is welke verplichtingen we hebben tegenover toekomstige generaties. Dat is een lastige vraag. Ga maar na; voor ons is het al moeilijk om te bepalen welke verplichtingen we hebben tegenover een foetus of een net bevruchte eicel. Hoe kunnen we over onze verplichtingen spreken van generaties mensen die nu alleen nog bestaan als enerzijds ei- of spermacel. Sterker nog, over ei- en spermacellen die er nog niet eens zijn?

Geboortebeperking

Dit leidt tot een discussie over het voortbestaan van de mens. Waarom is dat iets wij dat moeten na streven. De geschiedenis toont aan dat er continu soorten uitsterven en ontstaan. Wat maakt onze positie zo speciaal, dat wij zorg moeten dragen voor ‘de mens’ als soort, voor het natuurlijke evenwicht waarin wij zijn verzekerd van ons voortbestaan. Voor wie in God gelooft, zijn de antwoorden op die vragen vanzelfsprekend. Iemand die dat niet doet, moet op de één of andere manier bewijzen dat de mens die verplichting wel heeft. Of hij kiest voor een middenweg en stemt in met de stelling dat ons bestaan zinloos is en we er maar het beste van moeten maken. Voor wie daar ook geen heil in ziet, is er nog de weg van de zelfvernietiging.  Gek genoeg voorziet geboortebeperking daar in. Wanneer we besluiten die beperking tot nul kinderen per ‘gezinsverband’ op te leggen, is de zelfvernietiging van de mens al snel een feit. Een mooie bijkomstigheid is dat we dan meteen een oplossing voor het fosfaatprobleem hebben gevonden. Geboortebeperking is in dat geval zo gek nog niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 27 juli 2013 door in Actualiteit, Filosofie en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: