Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

De dood is overal

Enkele weken terug geschreven, en getwijfeld of ik het zo publiceren. Zojuist las ik het terug en vond ik dat ik dat moest doen.

Prins Friso is dood. En begraven. De Nederlandse media, in het bijzonder de NOS, stonden uitgebreid stil bij de herdenkingsdienst. Een mooie herdenkingsdienst, waar ruimte was voor veel persoonlijke verhalen, zo bleek uit enkele vrij gegeven fragmenten. Dat de NOS deze fragmenten nog moest analyseren, deed echter afbreuk aan de verslaggeving van de dienst. Waarom moet iemand zeggen dat de dienst ‘zo persoonlijk’ was? Waarom moet een ‘journalist’ ter plekke nog iets vertellen, terwijl de beelden voor zich spraken? Maar dat terzijde.

De beelden deden mij terugkeren naar drie maanden terug. Mijn moeder was een week daarvoor overleden en die dag was de herdenkingsdienst ter ere van haar. Een mooie dag, waarvan ik hoop dat ik hem nog lang zal kunnen herinneren. Een moeilijke dag ook, mede doordat de door haar gekozen muziek wellicht ironisch opgevat zou kunnen worden. Dat zou natuurlijk kunnen wanneer een onbekende het welbekende ‘I will survive’ van Gloria Gaynor op een uitvaart te horen krijgt. Aan de andere kant zit er een mooie gedachte achter die mijn moeders gedachten ongetwijfeld verwoorden. Zij leeft voort in onze gedachten. Het is mooi dat de beelden van de herdenkingsdienst van prins Friso je voor even naar zulke momenten doen terugkeren.

Helaas zijn er ook beelden die zodanig op je inspelen, wat fijne gedachten vooral doet verdrijven. Wat terugkomt, zijn de pijnlijke momenten. Het zien dat je moeder steeds minder kan, lijdt, niet verder wil. Het zijn de posters die nu weer de stations bekleden. Die je proberen geld over te laten maken voor onderzoek naar zware ziektes. Posters waarop staat: “Ik ben inmiddels overleden.” Het zien van deze posters voelt ergens niet goed, niet juist. Ze komen extra hard aan in tijden van rouw. De openbare ruimte is, mijns inziens, niet de juiste ruimte om mensen te confronteren met de moeilijke kanten aan het leven. Mensen zoals ik die net iemand verloren hebben worden zodanig geconfronteerd, dat het verwerkingsproces bemoeilijkt wordt. Ik klap dicht, raak gefrustreerd en voel me op zijn minst gezegd ongemakkelijk op een plek waar ik dat vooral niet wil. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het prima om ook over de moeilijke momenten te spreken. Dat doe ik dan ook wanneer dat nodig is. Met familie, vrienden, of op schrift, waar ik mij zelf meer op mijn gemak voel. Waar ik respons terug kan krijgen. Geen medelijden, maar wel begrip voor de situatie. Op een station waar ik mij vooral anoniem voel kan dat natuurlijk niet. Ik voel me naar, maar kan daar vervolgens helemaal niets mee.

De dood ligt overal op de loer. Zonder te weten wanneer overkomt ze je, overvalt je, op momenten dat je het niet verwacht en zeker niet wil. Dat is moeilijk, die onvoorspelbaarheid. Onwerkelijk ook, dat dat kan. Dat zij nu ook in de publieke ruimte steeds meer opgedrongen wordt is een kwalijke zaak. Hier kun je je niet verschuilen, jezelf wegtoveren. Je moet er doorheen, met alle vervelende gevoelens en gedachten waar je je geen raad mee weet. Natuurlijk kun je je opsluiten in huis, radio, tv, computer uit. Wegkwijnen en hopen dat de last verminderd. Of je kunt je verontwaardiging over deze posters, het aanwezig zijn in de publieke ruimte, uitspreken en de makers laten inzien wat de andere kant is, wat zij ook teweegbrengen, met hun roep om meer geld voor onderzoek naar ziektes. Ik kies voor dat laatste.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 29 augustus 2013 door in Leven en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: