Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Space Oddity

Daar sta je. Te praten. Je voelt je alleen, zonder alleen te zijn. Buiten jezelf getreden observeer je het gesprek dat je zelf met een ander voert. Wat je zelf zegt. Wat de ander zegt. Een vreemde gewaarwording. Eén die goed voelt. Een echt gesprek is het niet. Beide personen praten langs elkaar heen. Ze begrijpen elkaar niet. Dat maakt niet uit. Er wordt gelachen. Gedronken. Gedanst. Gepraat. Praten om het praten. Om de gaten te vullen. Ik voel me Patrick Bateman. Alleen, ondanks de mensen om me heen. Zonder dat dat vervelend is. Je zegt wat je denkt, zonder gehoord, zonder begrepen, te worden. Je scherpt je eigen gedachten.

David Bowie klinkt door de ruimte. Het past bij het het gevoel dat je ervaart. Bowie’s muziek klinkt opgewekt. Daaronder borrelt een depressieve kijk op de wereld. Space Oddity vervat dat in het verhaal over Major Tom die contact houdt vanuit zijn ruimteschip met ground control. Dat contact wordt verbroken. Major Tom is alleen. En er is niets dat hij daar aan kan doen.

Je komt thuis. Het is donker, de lichten zijn uit. Niemand thuis. Je bent alleen, echt alleen, zonder iemand om je gedachten tegen uit te spreken. Meteen door naar boven je bed in, hopend dat je snel in slaap valt. Je voelt je Major Tom. En er is niets dat je daar aan kan doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 2 september 2013 door in Leven, Muziek en getagd als , , .
%d bloggers liken dit: