Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Who’s afraid of Red, Yellow And Blue III bestaat niet meer

Who's Afraid of Red, Yellow and Blue?, 1966. T...

En weer is er een kunstwerk vernietigd. In navolging van de kunstwerken die eerder dit jaar gestolen werden uit de Kunsthal in Rotterdam, is nu het werk van Barnett Newman Who’s afraid of Red, Yellow and Blue van ons weggenomen. Dit keer alleen niet door een stel onhandige Roemenen, maar door een restaurateur die het beste met het werk voor had. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

In 1986  beschadigde een man het werk in het Stedelijk Museum door er met een mes een paar keer flink in te snijden. Een misdaad, dat zeker. Maar daarmee raakte het werk alleen beschadigd en nog niet vernietigd. Waarom? Ieder kunstwerk kent beschadigingen die het door de tijd heen oploopt. Denk aan kunst uit de Klassieke Oudheid, maar ook aan recentere werken die bij verhuizingen een deuk oplopen, of waarvan de verf afbladdert. Ook moedwillige beschadigingen zoals bij het werk van Newman behoren tot deze categorie. Wat er door de tijd heen gebeurt is dat er een stukje geschiedenis gegeven wordt aan het kunstwerk, waarmee het een eigen identiteit behoudt.

Het Stedelijk Museum besluit echter dat na deze aanval het doek gerestaureerd moet worden. Indien dit uitgevoerd wordt op aanwijzing van de originele kunstenaar, of liever nog door hem zelf, zou het werk inderdaad behouden blijven. Dit was echter niet mogelijk. Newman overleed in 1970 en kon zodoende niet zijn stempel op de restauratie drukken. Het museum zet echter door. Hoe moeilijk kan het immers zijn, een beetje rode verf aanbrengen op een doek?

Deze week is gebleken hoe moeilijk dat is. Er is een verkeerde kleur rood gebruikt die over het gehele originele werk heen is gegaan. Ook de manier waarop de verf is aangebracht, verschilt aantoonbaar met de manier waarop Newman zijn kunstwerk vorm gaf. Daarmee is niet de geschiedenis van het kunstwerk veranderd, maar is het kunstwerk als geheel veranderd. Het werk is dus niet langer toe te schrijven aan Newman, maar komt op naam te staan van de restaurateur. Het origineel bestaat niet meer, is vernietigd. Had het Stedelijk Museum maar nooit besloten het werk te restaureren. Dan hadden we nu het origineel, met beschadigingen, gehad. Een origineel waar een heel interessant verhaal aan vast zat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 19 september 2013 door in Actualiteit, Filosofie, Kunst en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: