Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Beste horror film: The Blair Witch Project

In het genre ‘horror’ komen de laatste jaren enorm veel producties uit die voor het oog niets verbergen. Expliciete beelden zijn een voorwaarde om deze films tot een kassucces te maken. Zij bouwen voort op het zogenaamde ‘splatter’ of ‘gore’ genre waarin zulke beelden meer dan gebruikelijk zijn. De bekendste in dit genre is Dawn of the Dead, waarmee het genre gemunt werd. Helaas, want horror heeft veel meer te bieden dan bloed, smurrie en afgehakte ledematen.

Horror dus. Een genre dat de mens angst moet aanjagen. Daar zit het probleem wat betreft de huidige producties. Zulke films laten niets aan de verbeelding over. Natuurlijk, de films kunnen eng zijn, goor, bang maken, met afgrijzen vervullen maar wat zij vooral doen is dat men lekker gruwelt met een bak popcorn op schoot. Maar angst aanjagen, dat doen al deze films niet.

Hoe anders is dat met The Blair Witch Project. Toen ik deze film de eerste keer bekeek, kroop ik diep weg onder de dekens en heb ik wekenlang slecht geslapen. Alleen thuis, in het donker, op mijn kleine tv’tje zorgde deze film voor een angst die ik niet kon verklaren en die geen enkele andere film ooit teweeg gebracht had. En ook bij een tweede vertoning, nu met vrienden, kwam die angst terug. En niet alleen bij, maar ook bij mijn medekijkers. Waarom?

De film laat zich niet kenmerken door expliciete beelden. Bloed, afgehakte ledematen of huiveringwekkende personages komen er niet in voor. Wat de kijker voorgeschoteld krijgt is een filmploeg die op zoek gaat naar de mysterieuze Blair Witch, die zich op zou moeten houden in een bosachtig gebied. Zij zou verantwoordelijk zijn voor vele onverklaarbare zaken die in verhalen de ronde doen. De filmploeg gaat op onderzoek uit en probeert een documentaire te maken.Met campinggerei trekken zij de bossen in op zoek naar bewijzen voor de verhalen.

En daar doet de angst zijn intrede. Wie wel eens in een bos gekampeerd heeft, kan zich dit voorstellen. Je hoort geluiden, gaat op onderzoek uit, maar kan niets vinden. In je tent zie je ’s nachts schaduwen bewegen rondom de tent. Wat kan het zijn? The Blair Witch Project buit deze gevoelens optimaal uit. De angst lijkt ongegrond te zijn en toch weet de film deze over te brengen op de kijker. Angst is dan ook niet voor iets dat aanwezig is, dat gezien of verklaard kan worden. Echte angst ontstaat wanneer nu juist iets niet gezien, iets niet verklaard kan worden. Dat is wat angst zo interessant maakt. Angst kun je niet wegnemen door een verklaring voor iets te geven. Er is geen mogelijkheid om grip te krijgen op de situatie waarin je je bevindt.

In het horrorgenre wordt hier de laatste jaren te weinig mee gedaan. Elke film geeft juist wel een verklaring waarom zaken gebeuren zoals ze worden voorgeschoteld aan de kijker. Bloed, geesten, een puzzelende moordenaar. In elke film is aan het eind duidelijk waar de personages aan zijn blootgesteld. Dat zorgt er voor dat de kijker na de film met een gerust hart zijn bed op kan zoeken. Niets van dit alles in The Blair Witch Project. De angst blijft, en de enige manier om daar vanaf te komen is door het voorbijgaan van de tijd. Dat maakt deze film de beste in het genre.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 25 september 2013 door in Film en TV, Filosofie en getagd als , , , , , .
%d bloggers liken dit: