Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Recensie: Frances Ha, en de blik van herkenning

“Wij noemen de film ook wel Oh girl.” Die vergelijking met het eerder verschenen Oh boy, ook een zwart-wit film die de strubbelingen van een eind-twintiger toont, schiep bij mij, zelf tot die categorie twintigers behorend, hoge verwachtingen. Verwachtingen die gelukkig grotendeels ingelost worden, hoewel beide films erg verschillend zijn.

Existentialisme

In Oh boy wordt het existentialistische thema grondig verkend. Waar leven we nu eigenlijk voor, wat is waardevol om na te jagen? Zaken die voor menig twintiger, studie afrondend en op zoek naar nieuwe uitdagingen, veelvuldig in het hoofd zitten. Frances Ha toont een soortgelijke strubbeling, maar dan wel op één specifiek vlak: de liefde.

Undateable

Frances heeft namelijk een probleem. Normaal contact leggen met mensen is moeilijk. Nadat haar relatie op de klippen is gelopen zegt haar beste vriendin met wie ze samen woont de huur op. Doordat ze een klein inkomen heeft, is het moeilijk snel iets anders te vinden dat ze kan betalen. Toch lukt het haar om een nieuwe woonruimte te vinden, gedeeld met twee jongemannen die zij via haar beste vriendin heeft leren kennen. Deze mannen weten haar al snel te karakteriseren: undateable. Zelf heeft Frances daar een verklaring voor. Het gaat om wat zij zoekt in een relatie.

Relatie

“Wat ik zoek, is een persoon waar je samen mee naar een feestje gaat. Waar je allebei je eigen gang kunt gaan. Praten met mensen die jou interesseren. En als je dan op een gegeven moment eens in de rondte kijkt, de blik vangt van je je partner en op dat moment voelt aan de blik in elkaars ogen datgene wat alleen jullie twee je samen delen. Niet op een begerige, seksuele manier, maar een verstandhouding die alleen bestaat tussen jou en je partner.” Het ironische is dat zij na deze monoloog direct een etentje met vrienden verlaat. Misschien omdat precies diegene met wie zij zoiets deelt niet van de partij is?

Happy end?

Deze monoloog blijft hangen. Frances is zoekende, misschien naar die persoon met wie ze kan delen wat ze vertelt. De zoektocht is niet gemakkelijk, er gaat nogal wat mis in haar leven. Ze verliest haar baan, haar woning en haar beste vriend. Ze reageert impulsief en trekt weg uit New York, gaat op vakantie naar Parijs en neemt een verschrikkelijk baantje aan als serveerster, herstel, wijninschenker. Toch lijkt de film goed af te lopen, want de blik waar Frances over sprak, waar zij naar verlangt, daar lijkt de film mee te eindigen. Tussen welke twee personen die blik plaats vindt kun je zelf meemaken door Frances Ha in één van de filmhuizen te bekijken, of binnenkort op dvd.

Advertenties

Eén reactie op “Recensie: Frances Ha, en de blik van herkenning

  1. Pingback: Voorwaarden voor vriendschap | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 1 oktober 2013 door in Film en TV, Leven, Liefde en getagd als , , , , , .
%d bloggers liken dit: