Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Echte liefde, wat is dat?

Love ? I love love love you.

Veel mensen denken het te kennen maar wanneer zij het beschrijven komen vooral op religieuze geïnspireerde antwoorden boven tafel drijven: echte liefde, wat is dat nu eigenlijk? Op een vorige post over liefde reageerde Brandon dan ook terecht met diezelfde vraag. Ook mijn antwoord had bijna iets mystieks. Echte liefde, dat moet je ervaren. En hoewel daar een kern van waarheid in zit, valt er wel meer te vertellen over waar echte liefde op gebaseerd dient te zijn. Hoog tijd dus om daar iets over te zeggen.

Ontseksualisering

Liefde is niet iets dat puur en alleen met seksualiteit te maken heeft. Sterker nog, liefde is toe aan ontseksualisering. Die gedachte is niet nieuw, maar stamt al uit het begin van de Westerse filosofie. Liefde is groter dan alleen het lichamelijke. Toch vooral het intellectuele is de basis voor echte liefde. Waar het daarbij om gaat is de relatie tussen twee personen. Die band is gebaseerd op vriendschap. Om iets over echte liefde te kunnen zeggen, moet daarom duidelijk zijn wat vriendschap is. Vanuit gedachten wat vriendschap niet is, kan uiteindelijk iets positiefs gezegd worden over wat het dan wel inhoud.

Wat vriendschap niet is

Er zijn vier basisprincipes waarop echte vriendschap niet mogelijk is. Allereerst is vriendschap niet mogelijk met mensen die lui zijn, niets in hun eigen leven doen. Deze mensen zijn niet interessant, en het enige dat zij te melden hebben gaat over anderen. Vriendschap kan dus alleen aangegaan worden met mensen die wel een druk leven hebben. Dat maakt vriendschap lastig, want om vriendschap aan te kunnen gaan, moet je elkaar toch ook zo af en toe zien. Ook is vriendschap is ook niet mogelijk met mensen die verwachten dat jij alles voor hen over hebt. Juist een grote onafhankelijkheid van elkaar bevordert vriendschap. Ten derde moet de vriendschap zelf nooit onderwerp van discussie zijn. Door dat wel te bespreken verdwijnt nu juist het gevoel van vriendschap. Vriendschap is zeer fragiel en het is noodzakelijk dat bepaalde zaken onbesproken blijven. Bepaalde opvattingen over wat jij doet of hoe bent kun je beter niet weten. Sterker nog, ze wel uitspreken getuigt van grote arrogantie. En iedereen weet dat arrogante mensen geen geschikte kandidaten zijn om een vriendschap mee aan te gaan. Als laatste kan geen vriendschap niet bestaan met iemand die haatdragend tegenover zichzelf en anderen is. Zo’n persoon zadelt je op met negatieve gedachten die het leven vooral minder mooi maken, waardoor je uiteindelijk zelf in de put raakt.

Echte vriendschap

Zo blijven er nog maar weinig mensen over waar vriendschap wel mee mogelijk is. Toch kan het, en dat baseer ik op drie belangrijke tegenstellingen. Ten eerste moet iemand een gezonde houding hebben tussen liefde voor zichzelf en daartegenover een bepaalde ontevredenheid. Je moet je eigen fouten durven erkennen en daarnaast je goede kwaliteiten durven tonen. Daarnaast is belangrijk dat er gereserveerdheid is in een vriendschap. Zoals ik al zei kun je niet zomaar alles bespreken en zeggen tegen een vriend. Aan de andere kant moet er ook sprake van openhartigheid zijn. Dit lijkt een tegenspraak, maar dat is het niet. Iets niet zeggen tegen een vriend is namelijk altijd beter dan hem voorliegen. Waarschijnlijk kun je iemands mindere kanten daarom het beste maskeren door je eigen superioriteit op dat vlak met veel ironie gewaar te laten worden. Als laatste moet er sprake zijn van een zekere op zichzelf gerichtheid door een vriend. Hij moet alleen kunnen zijn, naast dat hij zo nu en dan het kameraadschap op zoekt. Je moet je dus van elkaar af kunnen zetten en je eigen ding blijven doen.

Echte liefde, bestaat dat?

Zo bezien is echte vriendschap moeilijk te onderhouden. En dat betekent ook dat echte liefde iets is wat niet veel voorkomt. Waar zie je nog dat mensen werkelijk afstand van elkaar kunnen of durven te nemen in hun relatie? Met name in de relaties die enorm burgerlijk zijn ontstaat een groot probleem. Is zulke liefde wel bestand tegen de afhankelijkheid die van elkaar ontstaat door de jaren heen? En wie durft er zo kritisch naar zichzelf te kijken dat hij zijn eigen gebreken onder ogen durft te komen en deze uit te spreken? Vind ik me zelf niet op een gegeven moment prima en kan het uiteindelijk niet zoveel meer schelen wie of wat ik ben? Je doet het maar met me zoals ik ben. En wie kan zijn eigen superioriteit met veel ironie brengen, zodat de gebreken van een ander niet naar voren komen? Is het niet fijn om juist een ander eens goed op zijn plaats te zetten, zelfs in een relatie? Het bereiken, dat zal wellicht gaan, maar het behouden van echte liefde? Ik zie het somber in. Maar dat betekent natuurlijk niet dat ik er niet in geloof. En daar komt toch weer religie om de hoek kijken: iets dat niet rationeel te verklaren valt toch achter na jagen. Mijns inziens is dat nu juist wat echte liefde erg interessant maakt.

Advertenties

Eén reactie op “Echte liefde, wat is dat?

  1. Pingback: De mens is niet hetero-, homo-, of bi- maar seksueel | Niels Hagen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 23 oktober 2013 door in Filosofie, Leven, Liefde en getagd als , , .
%d bloggers liken dit: