Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Wind waait door de bomen; hoe een film je perspectief verandert

Het waait. Of waaide. Inmiddels is de rust weer gekeerd en kan iedereen veilig naar buiten gaan. Gelukkig had ik geen excuus om naar buiten te moeten. Van achter het raam kon ik zo zien hoe de wind de bomen deed bewegen. Hoge bomen, maar ook kleine: allen kregen zij de wind van voren.  Of was er iets anders aan de hand?

Sinds M. Night Shyamalans The Happening kan ik niet meer normaal naar bomen kijken die wind opvangen. Elke keer als de blaadjes ritselen denk ik aan die film, die een zo onwaarschijnlijk verhaal vertelt, dat menig filmkijker al na vijf minuten is afgehaakt. Onterecht. Shyamalan is zo’n beetje de beste verhalenverteller in Hollywood. Helaas wordt zijn werk flink onder gewaardeerd. Onterecht.

Eén film maakte hem tot dè nieuwe belofte in het thrillergenre: The Sixth Sense. In deze film laat de regisseur zich voor het eerst zien als een sterk verteller. Moeiteloos trekt hij de kijker mee in zijn verhaal, waarin het één en ander dat onverklaarbaar is wordt voorgeschoteld. Desondanks is de film een hit. Een nieuwe ster is rijzende. Na The Sixth Sense volgt het al minstens net zo sterke Unbreakable, wederom een film die vanuit onverklaarbare zaken een verhaal vertelt. Daarna ga het mis. Signs, The Village, Lady in the Water en vooral The Happening worden meerdere keren afgekraakt in recensies en in commentaren van kijkers. Ook in deze films zaken die niet te verklaren zijn, maar waar  een interessante gedachte uit de doeken gedaan wordt. Ik geniet er met volle teugen van.

The Happening dus, de film die gezien wordt als grootste miskleun. Ik denk van niet. De gedachte die Shyamalan naar voren brengt is immers actueler dan ooit: hoe gaan we om met de aarde? Het vervolg is vervreemdend, een mooi element om je perspectief eens goed op z’n kop te zetten. Wat nu als de aarde zelf, planten, terugslaan door de mens zodanig in de war te maken zodat zij zich als lemmings opofferen? De manier waarop is werkelijk fenomenaal. Bomen en planten communiceren met elkaar door middel van ritselingen alsof de wind er doorheen waait. Zij doen dit op momenten dat mensen zich in hun omgeving bevinden, waarna deze mensen op de meest vreemde manieren zichzelf vernietigen, zoals mensen dat ook met bijvoorbeeld bomen en planten doen.

En zelfs dat is niet het grote thema waar deze film aan appelleert. Wat Shyamalan daadwerkelijk wil bevragen is hoe wij wetenschap bedrijven, hoe wij daar tegenwoordig ons leven door laten leiden. Dat lijkt mij geen gekke gedachte, daar hij zelf niet-wetenschappelijk te werk gaat, maar het aan durft om weer verhalen te vertellen. Verhalen die geen wetenschappelijke basis kennen, maar wel aanzetten tot het beschouwen en interpreteren van de wereld om ons heen.

Wie The Happening ziet en net als ik op deze wijze waardeert, kijkt nooit meer hetzelfde naar bomen waar de wind doorheen waait. Shyamalan heeft een heel nieuw idee toegevoegd aan de manier waarop ik daar naar kijk. En alleen dat is al iets wat voor een film, of algemener voor kunst, iets heel bijzonders is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 28 oktober 2013 door in Film en TV en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: