Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Lou Reed, Jack Johnson en “People Watching”

Op pad met Drugsmokkel. Een band in de hedendaagse Speed Punk’n’Roll waar ik zelf nauwelijks mee bekend ben. Mooi: want andere muziek leren kennen dan hetgeen je normaal bent te luisteren vind ik van grote waarde. Je weet nooit op wat voor toffe dingen je stuit. Nieuwe muziek ontdekken is dan ook vooral een sociaal proces. En zo kwam ik zondag tussen mensen terecht die ik in het normale dagelijkse leven niet tegenkom. Een mooie kans om aan “People Watching” te doen.

Jack Johnson schreef daar een ijzersterke tekst over. Mensen kijken, en bekeken worden. Dan voel je je soms alleen, zeker tussen mensen die in je in eerste instantie niet kent, niet begrijpt. Maar zoals Johnson aangeeft, gebeurt dat alleen als je werkelijk alleen wilt zijn. Wie in gesprek raakt, blijkt dat er meer overeenkomsten met “die andere mensen” zijn dan je in eerste instantie zou geloven. But it’s only true, if you believe. Ik geloof daar wel in. Iedereen krijgt gelijksoortige shit over zich heen, maakt dingen mee, put daar weer moed uit, en geniet vooral van de mooie dingen in het leven, zoals op dat specifieke moment van de muziek. Not so lonely after all, zo blijkt.

Een andere goede people watcher was Lou Reed. In de kunstzinnige sferen van Andy Warhols The Factory is hij een min of meer een anonieme gast die observeert. Drugsgebruik, prostitutie, masochisme, homoseksualiteit transseksualiteit, hij bekijkt het in een tijd waarin deze zaken vrijwel onbekend zijn. En Reed noteert wat hij ziet. Wat zijn teksten goed maken is het uitstellen van een oordeel over al die zaken. Vrijzinnig? Misschien. Of wellicht eerder een vorm van scepticisme over het niet weten wat de juiste manier is van het leven leiden. And I guess I just dont know…

In dat laatste kan ik mij goed vinden. Want waarom zouden we al die zaken accepteren, door zo vrijzinnig te zijn dat het allemaal niets meer uitmaakt. Het is een luiheid, niet willen zien, niet willen weten wat andere mensen beweegt. Die vrijzinnigheid sluit anderen af van jouw eigen wereld. Nee dan de people watcher die observeert, die ontmoet mensen, zonder enig oordeel uit te spreken. Omdat niet duidelijk is wat het leven voor anderen de moeite waard maakt als je ze niet observeert, spreekt, ontmoet. En daarnaast, omdat ik zelf niet weet wat voor mij het leven de moeite waard maakt. Door te kijken te praten en vooral te schrijven probeer ik dat te vinden. Dat leidt overigens niet tot conclusies over wat de juiste manier, wat het leven de moeite waard maakt, want: And I guess I just dont know…

Lou Reed overleed zondag 27 oktober.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 29 oktober 2013 door in Leven, Muziek en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: