Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Mag dat?

“Hai schatje, met mij. Waar ben je?”

“Ik zit in de trein.”

“Ja het gaat wel goed. Net niet, toen moest ik kotsen. Maar nu alles eruit is voel ik me weer oké.”

“Ok, dan zie ik je zo in Gouda, aan de Bloemendaal kant.”

Half zes in de ochtend, de trein van Utrecht terug naar Gouda. Weinig mensen, want wie wil er nu zo vroeg op een dinsdag, herstel, woensdagochtend naar Gouda toe? Helaas gebeurt dat zo af en toe, als je “per ongeluk” de trein gemist hebt doordat het “plots” later blijkt te zijn dan je gedacht had. De enige mogelijkheid: naar de Poema en de eerste trein terug naar huis nemen.

Daar zat ik dus, luisterend naar een gesprek tussen een meisje en haar, vermoedelijke, vriendje. Ze hing echter al snel op, waardoor spannende details van hun relatie niet tot mijn oren kwamen. Terug naar mijn eigen gedachten. Eerder op de avond was er een interessant gesprek, die ingeleid werd met de vraag: “Heb jij wel eens iets moreel gezien verkeerd gedaan?” Geen van ons filosofen hoefde lang na te denken. “Ja natuurlijk!” Liegen, vreemdgaan, van alles werd op tafel gegooid, wat toch vooral aantoont dat ook wij filosofen de moraal niet altijd hoog in het vaandel hebben staan. Net als niet-filosofen overigens.

Inmiddels naderen we Gouda. Ik kijk naar de vier plekken in de trein naast me waarvan één bezet was door het niet-meer-zo-dronken-zijnde meisje. Inmiddels neemt ze twee plekken in. Ze slaapt. De conducteur roept om: “We naderen station Gouda. Is dit uw eindbestemming, vergeet dan niet…” enzovoorts. Terugdenkend aan het eerdere gesprek op de avond bedenk ik mij wat ik nu moet doen. “Wakker maken natuurlijk!” Schreeuwt een stem in mijn hoofd. Ze moet er hier uit, dus is het wel zo aardig om haar die kans ook te gunnen. Dan denk ik aan mijn eigen leven, en vooral mijn mooie momenten die ik zo af en toe, onder het genot van een biertje, graag deel met anderen. Nee, ik maak haar niet wakker!

“Waarom niet?” zul je je misschien afvragen. Het is behoorlijk klote om helemaal door te moeten reizen naar Rotterdam en vanaf daar weer een trein terug te pakken. Ongetwijfeld op het moment dat net de spits begint. Vermoeid, zwaar aangeschoten en misschien zelfs wel dronken, hunkerend naar haar bed en -of- vriendje, kan het toch nooit fijn zijn om niet wakker gemaakt te worden? Wat een klootzak ben je eigenlijk toch, Niels!

Misschien wel, misschien niet. Zeker, op de korte termijn is het ongetwijfeld verschrikkelijk vervelend om je station te missen doordat je in slaap bent gevallen en niet wakker bent gemaakt. Daartegenover staat het ontzettende mooie verhaal dat je nog jaren lang zal blijven vertellen. Misschien zelfs ooit aan je kinderen, als je uitlegt dat “mama” ook wel eens domme dingen gedaan heeft. Maar vooral aan vrienden. Een sterk verhaal over een dinsdagavond en nacht, waarin je stomdronken was, de eerste trein terug nam en je station miste om je in slaap was gevallen. Dat wilde ik dit meisje niet onthouden.

De trein stopt. Station Gouda. Ik sta op, kijk nog even naar het vredig slapende meisje, stap uit en fiets met een glimlach op mijn gezicht terug naar huis.

Advertenties

Eén reactie op “Mag dat?

  1. Guido Bik (@guidobik)
    12 november 2013

    klootzak 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 6 november 2013 door in Leven en getagd als , , .
%d bloggers liken dit: