Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Mijn geld gaat NIET naar de Filipijnen

Philippines: Typhoon rips through Mindanao

“Geef geld, het is hard nodig!” Dat is ongeveer de strekking van de spotjes op radio en tv met betrekking tot de enorme ramp die zich op dit moment voltrekt op de Filipijnen, nadat een typhoon enorme schade aanrichtte. Ongetwijfeld brengt ook deze actie in samenwerking met Giro 555 weer een mooi bedrag op om deze eilandbewoners bij te staan. Hoeveel is echter niet te voorspellen. De ene actie levert soms wel het viervoudige van een andere actie op. Waarom?

Bridget Maasland verwoordde een eerste intuïtie die ook bij mij opkwam. Een verschil tussen bijvoorbeeld Syrië en de Filipijnen is dat in Syrië menselijk handelen ten grondslag ligt aan de aldaar heersende ramp. Voor de ramp die de Filipijnen treft is dat niet het geval. Het is een natuurramp. En daar kan niemand iets aan doen. Toch?

Daar begon het bij mij te wringen. Hoezo kunnen we daar niets aan doen? Is niet één van de oorzaken voor een ramp als deze niet juist de klimaatverandering, die steeds vaker in het nieuws is en de leefbaarheid op aarde er niet veel beter op maakt? Zeker in regio’s waar het weer al instabiel is, kan dat immers leiden tot nog meer instabiliteit. En dat weer tot meer rampen. Of dat zo is, daar bestaat veel discussie over. En wie er dan verantwoordelijk moet worden gehouden, is al helemaal onduidelijk.

Dat betekent niet dat wij geen invloed op dit soort rampen kunnen hebben. Kunnen we bepaalde gebieden niet beter beschermen tegen rampen waarvan men met enige zekerheid kan zeggen dat deze voor zullen gaan komen in de toekomst? Hier in Nederland kennen wij wellicht één van de beste voorbeelden: onze Deltawerken. Na de Watersnoodramp van 1953 is besloten dit plan daadwerkelijk uit te gaan voeren, om Nederland te beschermen tegen de risico’s van hoog water. Op de Filipijnen is dit nauwelijks te zien. Ondanks waarschuwingen duizenden doden. Misschien is dat niet gek. De Filipijnen ontberen ongetwijfeld voldoende kennis over wat er kan gebeuren. Daarnaast is het maar de vraag of ze vervolgens voldoende mogelijkheden hebben om zich goed te beschermen. Geld bijvoorbeeld.

Dat geld gaat er nu komen. Eenmalig. Om de effecten van deze ramp te kunnen bestrijden. Drinkwater, voedsel, ziektebestrijding en eventuele wederopbouw. Maar is er ook voldoende geld om een eventuele nieuwe, soortgelijke ramp t kunnen weerstaan. Ik vraag het mij af. En dat is ergens vreemd. Wat nu gebeurt is een hoogst onzekere toekomst nog langer in stand te houden door zoveel mogelijk personen te redden. Werkelijke verbetering van hun situatie, een leven dat beter bestand is tegen risico’s als deze ramp, dat zit er niet in. Er is dus meer nodig dan een eenmalige storting, die nu onder het mom van liefdadigheid gedaan wordt.

Waarom zouden we dat doen? Hebben mensen daar recht op? En wie moet daar dan voor zorgen. Lastige vragen die diverse antwoorden opleveren. Zelf denk ik dat iedereen recht heeft op een minimaal basisbestaan, waar veiligheid onderdeel van is. Ook tegen zaken die niet iedere dag voorkomen, maar waar toch een zeker risico op bestaat, zoals een watersnoodramp die de Filipijnen treft. Maar wie zorgt daar voor als de staat zelf daarin niet kan voorzien. Hebben andere staten de plicht om hulp behoevende staten daarin bij te staan?

Ja, indien dat niet ten koste gaat van het welzijn van de mensen in de eigen staat. Als de opoffering relatief gezien klein is en men in hun basisbehoeften kan blijven voorzien, is het niet meer dan normaal om zorg te dragen voor de bescherming van basisbehoeften van mensen buiten de eigen staat. In dat geval zijn wij Nederlanders verplicht meer te doen dan een eenmalige storting naar Giro 555, net als vrijwel ieder ander Westers land. Dat gaat ons ongetwijfeld een stukje luxe, en misschien welvaart, kosten. Maar als daarmee het welzijn van anderen kan worden gegarandeerd, lijkt mij dat gerechtvaardigd.

Het uitzicht op die verbetering is er nog niet. En in dat geval kun je je afvragen of het wel noodzakelijk is om bepaalde zaken in stand te houden. Vergelijk het met een terminaal patiënt: wanneer het leven uitzichtloos is, waarom zou je dat dan nog in stand houden? De vergelijking gaat in dit geval echter niet op. De Filipijnen zijn in principe niet terminaal. Met meer inspanning valt veel te bereiken. Maar zolang er geen uitzicht is op meer inspanning, met name die van ons, is geld overmaken vooral een kwestie van dweilen met de kraan open. Dat klinkt en is cynisch, dat verwijt mag mij worden gemaakt. Geld overmaken en je verder nergens zorgen over maken, is echter nog een stap verder dan cynisme. Het is de stap naar hypocrisie. Gelukkig is er een tussenweg: geld overmaken èn je laten horen. Om zo niet alleen de actuele toestand te bestrijden, maar vooral de toekomst te behoeden voor soortgelijke rampen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 18 november 2013 door in Actualiteit, Filosofie, Leven, Politiek en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: