Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Homo intolerantie maakt van Frankrijk nog geen Rusland

Veel is gezegd over de homohaat in Rusland. Rechten en homo’s gaan daar niet samen. Als een oorlogsheld word je onthaald wanneer je er weer één in elkaar geslagen hebt. Afschuw in met name Nederland over deze praktijk zette aan tot een felle discussie. Moeten onze koning en minister-president een sportfestijn bezoeken in een land dat zo met mensenrechten omgaat? Wie daarop nee antwoord, komt vervolgens op moeilijke vervolgvragen uit. Moeten zij wel naar Nigeria, Sudan of Frankrijk?

Want ook in Frankrijk is het op dit moment niet fijn vertoeven als homoseksueel. Hoewel het land vorig jaar een wet aannam die mensen met deze seksuele geaardheid het recht gaf om te trouwen, is er een grote groep mensen streng op tegen. Tegen de wet zelf werd massaal geprotesteerd. En ook afgelopen weekend trok een groep mensen erop uit om hun onvrede met het Franse beleid te tonen.

De stokbroodeters zijn namelijk bang dat de traditionele familiesfeer ten onder gaat. Nu homo’s het recht hebben om te trouwen is de gedachte dat zij ook meer willen. Nu ze één vinger hebben, is het goed mogelijk dat ze de hele hand grijpen. Dat betekent dat men niet alleen wil trouwen, maar ook het recht op kinderen via wetgeving voor elkaar wil kunnen krijgen. Adoptie, IVF, draagmoederschap. Allerlei mogelijkheden om als homostel toch een kind een opvoeding te kunnen geven waarnaar enkele stellen wellicht verlangen. Maar wat moet er van die kinderen en families terecht komen, wanneer zij zulke vooruitstrevende gedachten hebben over seksualiteit, opvoeding en wat een gezin een gezin maakt?

Die intolerantie tegen gelijke rechten voor homoseksuelen als heteroseksuelen maakt van Frankrijk nog geen Rusland. Waar de politiek Rusland elke vorm van gelijkheid op dit gebied tegenhoudt, probeert de Franse politiek inzichtelijk te maken wat er op het spel staat. Dat niet iedere Fransman daar in mee gaat, is vooralsnog geen probleem. Zij laten zich zien en horen, maar doen dit op vredelievende manier. Natuurlijk wordt er zo nu en dan een stel onheus bejegend. Maar net als in Nederland gaat het hier om incidenten. Het geweld tegen homo’s is ook in Frankrijk nog altijd niet sociaal geaccepteerd. Gelukkig.

Daarbij komt dat Frankrijk naast deze protesten tegen gelijke rechten voor homo- en heteroseksuelen ook een zeer actieve lobby kent voor het gelijktrekken van diezelfde rechten. Met name de culturele sector maakt zich daar voor hard. Zo wonnen afgelopen weekend drie Franstalige films over homoseksuele relaties alle grote filmfestivalprijzen die er te verdelen vielen. Dat zulke films in dit land gemaakt en gewaardeerd worden, laat zien dat in Frankrijk een ander klimaat heerst ten opzichte van homoseksuelen dan in Rusland. Nu maar hopen dat dit zo blijft, want anders kunnen onze koning en minister president ook hier niet langer hun vakantie vieren zonder een politieke discussie te ontketenen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 3 februari 2014 door in Actualiteit, Film en TV en getagd als , , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: