Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

René Gude over “ik-, wij-, zij-” fases

Waarom wil iemand van 63 in goede gezondheid euthanasie laten plegen? Ik kan er met mijn hoofd niet bij. Maar de behandelend arts ging in de redenatie van de man mee. Zijn pensioen kwam er aan en dat zag hij echt niet zitten. Werken was het enige dat hij had. En dus wilde hij niet meer. Hij kreeg een spuit, wat hem verloste van toekomstige pijn.

René Gude probeert in Trouw van 5 februari te beschrijven wat er in diverse levensfases van de mens normaal gebeurt. Hij onderscheid drie periodes. De ik, de wij en de zij periode. De eerste periode loopt ten einde rond het 25ste levensjaar van de mens. Deze kenmerkt zich doordat het individu zich met name op zichzelf richt. Hij ontdekt de wereld voor zichzelf. Het individu stelt zichzelf centraal en leert. Dan begint het werkende leven. Het individu ziet zich te midden van anderen en creëert zo een “wij-gevoel”. Natuurlijk op zijn werk, maar ook in familieverband komt het individu tot dit nieuwe inzicht. Het ontwikkelt zo een nieuw soort verantwoordelijkheden. De laatste periode ziet het individu dat zijn werk erop zit. Hij kan nu geven om anderen, zoals kleinkinderen of vrijwilligerswerk. Er is niet meer een wij-gevoel, maar een zij-gevoel. De mensen aan wie je je lot uiteindelijk ook in handen legt wanneer je niet langer voor jezelf kan zorgen.

Zo kan je leren begrijpen waarom iemand zo opziet naar de tijd na zijn werk. Het vooruitzicht van het niet langer kunnen ervaren van de wij-periode kan je in een depressie doen belanden. Wat moet je immers daarna doen? Alleen maar zien hoe die anderen leven zoals zoals jij dat zou willen doen? Het probleem dat ik zie is dat die periodes elkaar niet achter elkaar opvolgen zonder tussenfase. Ik denk zelfs dat in iedere fase ook de andere fases aanwezig zijn. Het ik kan niet zonder wij of zij gevoel, net zomin als de wij of zij zonder ik gevoel kunnen.

Een gebalanceerd individu bestaat uit zowel de ik- wij- en zij- fases. Daarmee wil ik niet zeggen dat het verkeerd is om uit te schieten in één van deze drie. Zo is de ik-persoon bewonderenswaardig vanwege zijn uitzonderlijke leiderschapskwaliteiten. De wij-persoon juist weer om het enorme gemeenschapsgevoel dat hij creëert. En de zij-persoon die zich dan weer geheel belangeloos inzet. En juist daar zitten de valkuilen. Iemand die één fase in hoge mate meer uitoefent dan de andere twee, kan in de knel komen wanneer hij niet langer het nut van die andere twee fases in ziet.

Dat is wat er gebeurde met de man die tot zijn besluit kwam om euthanasie te laten plegen. Ik vind dat niet zo gek. Toch had deze man misschien eerst hulp geboden moeten worden, maar zoals Gude in zijn stuk aangaf: hoe en wat er precies gebeurd is, is onduidelijk. Dus kun je maar beter vertrouwen op de adviezen van de artsen die deze man hebben onderzocht en tot dezelfde conclusie gekomen zijn. Dat er voor deze man geen waarde meer was in het leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 6 februari 2014 door in Actualiteit, Filosofie, Leven en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: