Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Bus maakt levensmoe

“Goedemorgen!” Vol levensvreugde begroet ik de buschauffeur. Hij groet vriendelijk terug. En dat ondanks het weer. De regen komt deze ochtend met bakken uit de hemel. Gelukkig is het in de bus warm en droog. Ik check in en zoek een plekje. Staand, zoals zoals zo vaak in de bus. Maar ook dat kan mijn humeur niet verpesten. Ook deze dag ga ik weer vlammen.

De buschauffeur drukt voorzichtig zijn gaspedaal in en rijdt langzaam weg. Ik kijk rond wie er nog meer in de bus zitten. Geen bekenden. Dat is niet zo vreemd. Deze route neem ik nog maar kort. Misschien leer ik vanzelf mensen kennen, die op hetzelfde tijdstip richting station toe moeten. Voor werk, studie of om gezellig een dagje uit te gaan. Van het laatste soort mensen zitten er echter niet veel. Wat ik zie zijn mensen zonder gedachtes. Zombies, zo je wilt. Ik zet mijn vriendelijkste gezicht op. Glimlach naar een mooie vrouw tegenover mij en knik een oudere man naast mij vriendelijk toe. Geen reactie. Wat is dat toch met mensen in een bus?

Lange afstanden

Treinmensen. Die zijn een stuk actiever. Zo ook ik. Ik tik dit stukje tien minuten nadat ik uit de bus ben gestapt. De moed was mij al in de schoenen gezakt. Deze dag zou niets meer worden. Gelukkig kon ik deze boze gedachten verdringen. Al die mensen in de bus werden een obsessie. Waarom zien zij er zo levenloos uit? En waarom is dat niet het geval met mensen in de trein?

In de trein wordt gewerkt. Mensen leggen langere afstanden af, dus zorgen ze dat ze iets te doen hebben. In het kwalijkste geval spelen ze met hun smarthphone, of luisteren ze muziek. Vaak zitten ze te lezen. Een krant, een boek of een artikel op hun laptop. Ook zie je mensen werken, schrijven, typen of nog een belangrijk telefoontje plegen. Mensen hebben iets te doen in de trein.

Geestdodend

Voor busmensen geldt dat niet. Ja, ook daar zie je mensen driftig converseren met hun smartphone, of spelen zij net iets te hard de nieuwe track van Kraantje Pappie af van hun mp3 speler. Maar iets actiefs doen is er niet bij. En dat is geestdodend. Een busreis is vaak te kort om werkelijk iets te doen. En dus zit je daar maar. Te wachten tot jouw halte omgeroepen wordt. Of afgespeeld, tegenwoordig. Het is dan ook een verademing om uit een bus te mogen stappen.

Geef mij maar de trein. Daar gebeurt tenminste iets. En de mensen, die doen gelukkig niet denken aan depressieve, in zichzelf snijdende zombies. En dat maakt een regenachtige dag toch weer wat gezelliger.

Advertenties

2 reacties op “Bus maakt levensmoe

  1. Pingback: Wat reizen met je zou moeten doen | Niels Hagen

  2. Pingback: Durf te mislukken | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 21 maart 2014 door in Leven en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: