Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Perfectie leidt tot ongelukkig leven

“Ik weet niet hoe ik moet leven”, zei hij “en als ik het al zou weten, zou het maar een marginaal, minimaal leventje zijn. Het zou goed genoeg zijn en dat kan ik niet verdragen.” Trouw berichte deze week over het leven van Marijn Robbemond in Naschrift, een ode aan de levens van zowel bekende als onbekende mensen. Marijn Robbemond worstelde met autisme en besloot zichzelf te doden. Hij wilde anderen niet langer tot last zijn en geen pijn meer doen.

Het meest ondraaglijke voor Marijn was zijn drang naar perfectie. Alles wat hij deed, zo is te lezen, wilde hij zo goed mogelijk doen. Zo nam hij het op de basisschool op voor zijn lerares die, doordat zij geen orde kon houden, een moeilijke tijd voor de klas had. Met al zijn gepeins en gepieker werd Marijn ook wel een toekomst als filosoof van de familie toegedicht. In combinatie met het goede willen doen leek dat inderdaad een mooie vooruitzicht.

Die toekomst is er niet gekomen. En ergens bevreemd mij dat niet. De drang naar perfectie is er één die ik vaak liever kwijt dan rijk bent. Ik kan nu eenmaal niet alles goed doen. Het goede kunnen doen gaat namelijk gepaard met heel veel proberen en dus ook fouten maken. Mensen trainen zichzelf door vallen en opstaan en leren zo met tegenslagen om te gaan.

Op de vraag hoe je moet leven is dan ook niet een eenduidig en eenvoudig antwoord te geven. De manier waarop je valt, bepaalt ook de wijze waarop je kunt opstaan. Niemand krijgt te maken met dezelfde tegenslagen in zijn leven. En als dat al gebeurt, bepaalt je voorgeschiedenis hoe je daar mee omgaat. En die verschilt weer van mens tot mens. De één doet er langer over de ander, of krijgt kansen op andere momenten En sommigen krijgen helemaal geen kansen. Of kun je die tot bepaalde hoogte wel creëren?

Ook ik wil geen marginaal, minimaal leventje leiden. En dat is behoorlijk lastig. Maar de vraag is ten opzichte met wie of van wat je je leven vergelijkt. Is het realistisch om te vergelijken met een groot kunstenaar, een charismatisch leider of de wetenschapper die baanbrekend onderzoek doet? Of gaat het nu juist om een levensverhaal maken, waarbij je je niet laat leiden door gebaande paden? “Alles voor het verhaal”, is een opmerking die mijn beste vriend maakt, wanneer ik weer eens iets opmerkelijks vertel dat mij is overkomen. Dat is waar het volgens mij om gaat. Leven, fouten maken en delen wat je meemaakt. Dat kan nooit tot een marginaal leven leiden.

Maar of zo’n leven ook als groots en meeslepend beleefd wordt door diegene die het leeft valt te bezien. Zo ook het leven van Marijn. Hij heeft dingen meegemaakt, geleefd, zoals hij zelf zegt. Toch is dat niet voldoende, voor hem. Om daar mee te moeten leven, lijkt mij een verschrikkelijke last.

Advertenties

Eén reactie op “Perfectie leidt tot ongelukkig leven

  1. Pingback: Groots en meeslepend wil ik leven | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 9 mei 2014 door in Actualiteit, Filosofie, Leven en getagd als , , , , .
%d bloggers liken dit: