Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Royksopp over de ethiek van het muziek beluisteren

Het album is niet langer van deze tijd. Zo maakte Royksopp vorige maand bekend niet met de band te stoppen, maar wel met het produceren van albums. Wachten met een release tot je 80 minuten aan nieuwe muziek hebt past niet meer bij wat mensen willen. En daarom gaat de band uit het Noorden van Europa hun muziek op een andere manier aan de man brengen. Waar komt die drang opeens vandaan? En hebben beide heren gelijk om de toekomst zo tegemoet te gaan?

Voordat er technieken waren om muziek thuis af te spelen, moest je naar een optreden gaan om te kunnen genieten van singersongwriters, bands en andere formaties die muziek maakten. De artiest was de autoriteit die bepaalde of en hoe je de muziek te horen kreeg. Hoogstens kon je dit patroon doorbreken door een grote hoeveelheid bier naar het podium te gooien, wat onlangs Roy Donders en Dries Roelvink nog overkwam.

Die autoriteit veranderde door nieuwe afspeelmogelijkheden. Je hoefde geen band in huis te halen, maar kon bijvoorbeeld een LP of tape kopen met daarop de geliefde klanken van die tijd. Toch bracht dit nog niet de mogelijkheden die we nu hebben. Met het digitaliseren van muziek naar cd en later een bestand op je computer, kun je makkelijk door muziek heen skippen, het vervormen of mixen tot iets anders. De techniek bepaalt hoe je muziek kunt beluisteren en daarmee is een deel van de autoriteit van de maker hoe je de muziek dient te beluisteren weggevallen.

Door toe te geven aan die laatste mogelijkheden laat Royksopp zien te begrijpen hoe luisteraars tegenwoordig muziek beleven. Muziek moet makkelijk te consumeren zijn. Een nummer hoeft niet langer onderdeel te zijn van een groter geheel. Maar is die toenadering naar de luisteraar niet een te grote knieval? Is het werkelijk uit de tijd om een compleet en coherent album te maken waarmee je als artiest een verhaal wil vertellen?

De grootste en belangrijkste muzikanten die de historie overleven, doen dat nu juist doordat zij wel zo’n compleet, coherent album hebben gemaakt. Bands als Queen of artiesten als Bob Dylan en Cohen kunnen juist nu nog steeds muziek blijven maken omdat ieder album weer van een buitengewoon niveau is. Aan de andere kant is het publiek, de luisteraar, zo veranderd, dat het vrijwel onmogelijk is geworden om na een geweldig eerste album een waardige opvolger te maken. Zo heeft Coldplay al jaren moeite het hoge niveau van de eerste twee platen ook maar te benaderen. Toch lukt dat soms en het zijn die kunstenaars die ons ook de toekomst bij blijven. Royksopp zal daar niet toe gaan behoren. Of weten ze met hun nieuwe manier van uitbrengen ons zo te verrassen, dat elke op zich staande track een instant classic weet te worden?

Advertenties

2 reacties op “Royksopp over de ethiek van het muziek beluisteren

  1. Pingback: Patrick Watson helpt je van je kater af | Niels Hagen

  2. Pingback: De kunst van het platen draaien | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 14 oktober 2014 door in Filosofie, Muziek en getagd als , , , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: