Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Vooroordelen in de trein

Het kind kirt luid, aangemoedigd door zijn moeder. Ik zit op het balkon. Gekke benaming voor een plek in de trein. Een balkon associeer ik met romantische scenes uit Romeo en Juliet of Spaanse serenades. Het balkon in de trein, waar men wacht om uit te stappen. Of zit, omdat de coupés vol zitten en ik geen zin heb om mij tussen mensen te begeven. Pech, deze keer. Een onverzorgde vrouw en wat op haar kleinkind lijkt verstoren de rust.

“Wil je je zak chips? Wil je het echt? Dan moet je rustig blijven zitten.” Chips voor een tweejarige. Hoe snel wil je een kind verzieken. Toch kijk ik er niet van op. De vrouw ziet er onverzorgd uit. Niet-flatteus zittende kleding, haren ongekamd en handen waar ik niet door aangeraakt zou willen worden. Dat in tegenstelling tot het kind. Die lijkt aan niets te ontbreken. Mooie nieuwe jas, goede kinderwagen. En chips dus.

Het kirren is inmiddels in krijsen overgegaan. De moeder belt. “Ja, ik ben met Bram onderweg. Ben net Gouda voorbij. Over een uurtje thuis.” Uit het gesprek blijkt dat de vrouw niet de oma maar de moeder betreft. Ik zucht. Zo’n vrouw kan toch geen kind verzorgen? “En nu is het menens Bram. Stil. Dan mag je een spelletje spelen.”

Bram is stil. “Papa speluh”, roept hij terwijl hij mij aankijkt. Daar kan ik niet tegen. Je ziet die mensen wel vaker. Die met onbekende kinderen hele gesprekken in de trein houden. Het kind vergeet de tijd, is zich volledig op de onbekende gericht en om die reden rustig. Ik probeer ook wat. Voor mijn eigen plezier. “Ik ben je papa niet.” Verkeerde zin. Bram begint weer te krijsen. “Nog even Bram. Je moeder moet nog één appje sturen en dan mag je een spelletje doen.” Zeggen tegen een kind van twee dat je een appje moet versturen. Wat begrijpt hij daar nou van?

Toch krijg ik wat waardering voor deze moeder. Ze praat op normale, begrijpelijke wijze tegen haar jonge zoon. Geen blabla, op hoge toon lieve woordjes of zo’n babyachtige taal waar ik panisch van wordt. Ze geeft haar telefoon aan Bram. “Voorzichtig en met twee handen”, legt ze uit. “Anders valt de telefoon kapot en ik heb geen geld voor een ander.” Ik kijk haar glimlachend aan. Aangemoedigd zegt ze: “Wat een chantage eigenlijk hè?” Ze begrijpt heel goed wat ze doet.

“Vanochtend vroeg zijn we al naar Rotterdam gegaan. Half 10. Trein helemaal vol, veel oudjes. En niemand die opstond. Ik stond daar met mijn kinderwagen, keek een paar jonge mensen die zaten aan. Nou, toen begrepen ze het wel”, zegt ze met een knipoog. Ik kijk in haar ogen en geloof haar meteen. Als kind zou ik ook naar deze vrouw luisteren.

Bram probeert inmiddels van alles met de telefoon. Hij begrijpt niet veel van het spel. “Kijk, zo doe je dat.” Zijn moeder laat op geduldige wijze zien hoe het spelletje werkt. Daarna pakt ze zijn vinger en sleept over het scherm. Bram probeert op zelfde wijze het spelletje verder te spelen. Zijn motoriek laat hem echter in de steek. Zijn moeder helpt hem weer, laat hem even met rust, maar dan gebeurt er iets moois. Bram steekt zijn vinger uit, vraagt zo of zijn moeder hem wil helpen. En zij doet dat, vol liefde en geduld.

“Het volgende station is Utrecht Centraal.” De trein rijdt langzaam langs het perron zijn eindstation binnen. Ik kijk naar Bram en zijn moeder en vraag of ik haar kan helpen bij het uitstappen. “Nee, dat lukt wel. Ik ben niet anders gewend.” De kinderwagen met Bram stuitert de trap af. “Nog een half uurtje Bram, dan zijn we bij papa.” Bram is rustig en kijkt zijn ogen uit. Ook al eet hij chips, met zo’n moeder komt het volgens mij wel goed. Ook al zou je dat gezien haar uiterlijk niet denken.

Advertenties

Eén reactie op “Vooroordelen in de trein

  1. Pingback: Wat reizen met je zou moeten doen | Niels Hagen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 21 december 2014 door in Leven en getagd als , , , , , .
%d bloggers liken dit: