Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Sterven aan kanker, is dat het mooist?

512px-Assorted_Pills_1

ParentingPatch, ‘Assorted brown, blue, white, red, and orange pills’.

Ophef in Engeland. Daar heeft een Britse TV-dokter gezegd dat kanker de mooiste manier is om dood te gaan. Zij advies: stop met miljarden te investeren om mensen een beetje langer te laten leven. Geniet daarentegen nog van de tijd die gegeven is. Telkens maar een nieuw medicijn proberen die artsen aanraden is niet de manier waarop je het leven gedag wilt zeggen. Wees liever met je familie en vrienden, en doe wat je nog kunt. Dat is de boodschap die Richard Smith op zijn blog schrijft.

Kanker

En nu wenst een internetdelegatie hem kanker toe. Ook in Nederland, zo blijkt wanneer je wat reacties doorneemt. Iedereen kent wel iemand die aan deze verschrikkelijke ziekte gestorven is. Lijden, dat is wat mensen in de laatste fase van het ziekteverloop doen. Nee, kanker is absoluut geen pretje. Maar is dat waar Smith naar verwijst Smith?

Sterven

Nee: Smith vraagt zich af wat de beste manier van sterven is. Hij doet dat naar aanleiding van de filmmaker Luis Bunuel, die zich hetzelfde afvroeg. Snel en pijnloos, was diens antwoord. Maar hoe zou je familie daar over denken? Dat je zomaar ineens weg bent, zonder dat zij afscheid hebben kunnen nemen, vraagt Smith zich af. Aan de andere kant kun je langdurig in leven gehouden worden door allerlei medicijnen. Maar is dat dan het meest te prefereren? Lang lijden, een ziekbed waar maar geen einde aan lijkt te komen?

Million dollar question

Ook dat lijkt de TV-dokter geen einde waar we naar uit moeten kijken. En dus stelt hij: weinig lijden, tijd hebben om afscheid te nemen en je laatste dingen doen. Dat is het antwoord op de vraag hoe we zouden moeten willen sterven. Maar is dat ook het antwoord? Willen we zo sterven? Weten we überhaupt hoe we willen sterven? Ik denk een idee te hebben. Maar wat als je daadwerkelijk in een situatie terecht komt waarin sterven een reële optie is. Zou je dan, in die nieuwe situatie, niet opnieuw je mogelijkheden overwegen? Zou je je grenzen niet verleggen over wat lijden is?

Antwoorden

Op die vragen zijn geen in steen gebeitelde antwoorden. En dat is precies de moeilijkheid die Smith hier bloot weet te leggen. Dat betekent niet dat we er niet over moeten nadenken. Ooit krijg je in je leven te maken met jouw eigen dood. Misschien dat je in één keer weg bent, zonder er ooit over te hebben nagedacht. Waarschijnlijker is dat je te maken krijgt met vragen of je onder bepaalde omstandigheden nog wel zou willen verder leven. Ik denk dat de Brit hier ons wakker probeert te schudden. Te lang door blijven leven, allerlei experimentele medicatie proberen, verwachtingen wekken die niet realistisch zijn, daar moeten we voor waken. Maar betekent dat werkelijk dat we meteen de hoop op moeten geven, indien men een dodelijke ziekte bij ons constateert? Misschien bedoelen mensen die hem een ziekte toewensen dat wel aan Smith duidelijk te maken. Denk er nog eens na, over wanneer het je daadwerkelijk overkomt. Wat denk en doe je dan?

Advertenties

4 reacties op “Sterven aan kanker, is dat het mooist?

  1. beaunino
    8 januari 2015

    Voor mij was de kanker van mijn vader en de actieve euthanasie die in januari ‘2014 plaatsvond veel makkelijker dan het onomkeerbaar coma dat mijn zus ( net een paar dagen 50) overkwam in november 2014 nadat een aneurysma in haar hoofd was geknapt.
    Ik denk dat het ergste is als je je naaste dement wordt.
    Sowieso vind ik alle ziekten die een karakterverandering veroorzaken het moeilijkst is voor de naasten. Na een herseninfarct kun je iemand al kwijt raken. Ik mis mijn zus eigenlijk al sinds ze 7,5 jaar geleden een zwaar herseninfarct kreeg.
    Interessante blogs schrijf je.

    Like

    • beaunino
      8 januari 2015

      Mijn zus hebben we een dag later van de beademing laten halen. Gelukkig had ze een wilsbeschikking. Dat maakt het allemaal wat makkelijker.

      Like

    • nielshagen
      12 januari 2015

      Dank je beaunino.

      Ik kan eigenlijk het idee van deze Britse dokter wel begrijpen, dat een geleidelijke dood een dood is waar je je goed op kan voorbereiden, alles kunt zeggen en ‘goed’ achter je kunt laten. Maar of dat beter is dan een plotselinge dood op je 90ste, dat durf ik niet te zeggen. Volgens mij leef je, als je zo oud bent, ook al naar je einde toe en probeer je zoveel mogelijk gezegd te hebben. Misschien is dat ook wel de kern: probeer wat meer te praten met mensen over belangrijke zaken, in plaats van dat je die voor je uit stelt. Probeer dingen die je gedaan wilt hebben, niet ver in de toekomst te doen, maar doe die wanneer je wilt.

      In die zin is het fijn om te weten wat je vader wilde (actieve euthanasie), net als je zus (wilsbeschikking). Het maakt het niet makkelijker, maar je hebt er wel over kunnen praten. De aanleiding bij beide is dan wel weer verschillend, en precies wat je zegt: iets waardoor een karakter zo veranderd, dat het iemand ‘anders’ wordt, dat maakt het moeilijk om mee om te gaan.

      Like

      • beaunino
        12 januari 2015

        Ja. De dood ban mijn zus was toch tamelijk onverwachts. Ze was net 50. Dán kun je beter als Fam. wat meer tijd hebben om je voor te bereiden. Tuurlijk, mensen van 90 zijn al mensen ‘van alledag’. Leuk dat je nog reageerde.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 3 januari 2015 door in Filosofie, Leven en getagd als , , .
%d bloggers liken dit: