Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Sport is niet saai, we moeten anders kijken

“Geen pijn op de gezichten. Geen blufpoker. Een renner ging zelfs rechtop zitten om zijn shirt recht te trekken. Het publiek langs de kant schreeuwde. Tevergeefs. Als slome duikelaars peddelden de favorieten omhoog.

Waarom zou je rond het middaguur de tv al aan zetten voor zo’n koers?”

Wilfried de Jong is in zijn column voor NRC spijkerhard in zijn oordeel over de voorjaarsklassiekers. Luik-Bastenaken-Luik was, net als al die andere koersen, verschrikkelijk saai. Op de plekken waar vroeger mannen als Michael Boogerd, Philippe Gilbert, Michele Bartoli en Paolo Bettinni voor de winst gingen, daar had het kleine peloton vandaag een rustpauze. Pas op de finish werd de strijd beslecht. Na een zucht en een kreun kon winnaar Valverde gewoon de pers te woord staan. Wielrenners lijden niet meer. En daar lijden de fans onder.

Professionalisering

Al jaren spreken kenners over dit fenomeen in het wielrennen. Teams controleren de strijd en leggen zo de koers plat. Je ziet het terug in dominantie van teams als Sky, Movistar, Katusha en Astana. Met veel geld trekken zij de beste renners aan, om vervolgens in klassiekers en de grote rondes de prijzen te verdelen. Het koersen pakken zij op professionele wijze aan. In trainingen op de weg en in windtunnels weet men precies hoe je het best op de fiets zit, wie wat kan presteren, en welke renner wanneer op kop moet rijden. Dat alles in dienst van de grote man in het team, de kopman die het dan nog wel even af moet maken. En dat werkt. Zie daarvoor de winnaars van de grote koersen in de afgelopen jaren.

Verwetenschappelijking van sport

Niet alleen het wielrennen kent dit probleem. Vrijwel iedere sport is niet langer gevrijwaard van de wetenschap. Kijk maar naar voetbal. Individuele voetballers doen tegenwoordig steeds minder voor elkaar onder. De profs hebben tijd genoeg om te trainen. Trainers hebben toegang tot allerlei kennis. Daarbij zijn er nog maar weinig ploegen die op een knollenveld trainen om vervolgens op echt gras hun wedstrijden af te werken. Of darten. Ooit een sport waarbij het niet alleen om pijltjes in een bord te gooien, maar tevens zoveel mogelijk bier tijdens de partij naar binnen te gieten. Tot Van Barneveld een psycholoog aantrok om zijn angsten te bedwingen. Want die hebben sporters die naast een goed leven ook graag willen winnen. De partijen worden sindsdien sneller afgewerkt. In plaats van bier gaat er nu water door de kelen van heren en dames darters. Want ook het lichaam kon wel wat verzorging gebruiken. De verwetenschappelijking van de sport heeft er voor gezorgd dat het niveau een stuk hoger is. De verschillen tussen sporters is echter kleiner geworden.

Saai

En dat maakt veel sporten saai om naar te kijken. In de wielerkoersen rijden de renners afwachtend. Voetbalteams die minder zijn trappen de bal ver weg, wachten op een fout van de tegenstander en verdedigen met elf man het doelgebied. En het verrast geen enkele dartkijker meer wanneer er onehundred and eighty door de zaal klinkt. Dus hebben we kritiek. Kritiek omdat het niet meer zo leuk kijken is als vroeger. Er is geen sensatie. Sporters verrassen ons niet meer. We hebben eigenlijk alles wel gezien. Dus gaan we op zondagmiddag iets anders doen, dan voor de buis genieten van een mooie voorjaarsklassieker. Of niet?

Anders kijken

Of is het misschien beter te kijken naar de nieuwe werkelijkheid? Moeten we niet anders naar sport kijken? Het gaat niet langer om het spektakel waarbij één individuele sporter verantwoordelijk is voor een grootse prestatie. Tegenwoordig is sport, ook in de individuele sporten, een teamprestatie. Een teamprestatie waarbij sporter, trainers en wetenschappers samenwerken aan een optimaal resultaat. We moeten leren begrijpen waarom sporters soms afwachten, hoe ze een psychologisch spel met hun tegenstanders spelen. En hoe die tegenstanders daar op reageren. Zo blijft sport kijken een interessante bezigheid. Eén die Luik-Bastenaken-Luik in ieder geval zeer spannend maakte. De manier waarop Valverde een onmogelijke situatie wist uit te spelen, deed zelfs de heren commentatoren verbazen. Er zit nog voldoende spanning in de koers. We moeten het alleen wel herkennen. En dat is soms nog best lastig!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 30 april 2015 door in Sport en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: