Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Het lijden maakt de wielersport zo mooi om naar te kijken

Lijden. Daar gaat het om in het wielrennen. Het is volgens Maarten Ducrot de reden dat er nu niet meer naar te kijken valt. Wie lijdt er nog op de fiets? Helemaal niemand. Steenrijke wielerploegen controleren de koers. Ze kopen de beste renners en laten die bij elkaar in plaats van tegen elkaar rijden. In de laatste kilometers probeert de sterkste, slimste of geniepigste renner de winst te pakken. Maar tot die tijd geen afzien. En daar moet verandering in komen. Niet door doping tegen te gaan. Door wedstrijden langer te maken, een maximum budget in te stellen en de grootte van teams te verkleinen moet de koers weer interessant worden. Maar gaan de renners daarmee ook meer afzien?

Geschiedenis

Wie aan wielrennen denkt, denkt aan doping. En de Tour de France. Dat is niet vreemd. Professor Toine Pieters zet uiteen dat doping en wielrennen vanaf het begin van de sport samen gaan. En dat is niet gek. Wielrennen is één groot circus, waarbij onmenselijke dingen verwacht worden van de sporters. Om als winnaar over de streep te komen en daarbij een groot geldbedrag te winnen, moet het peloton in de beginjaren van de Tour enorme afstanden overbruggen. Soms tot wel 450 kilometer per dag. Al snel doen de renners ook de bergen aan. Niet op de meest werkbare materialen zoals tegenwoordig. Wel op doping, om een betere prestatie neer te kunnen zetten. Dat zit in de cultuur van het wielrennen. Ook tegenwoordig nog, aldus Pieters. We kunnen het alleen niet ontdekken.

Lijden

Maar daar is volgens Ducrot niets mis mee. Het lijkt er soms op alsof hij wil zeggen dat we doping moeten toestaan. Wel gereguleerd uiteraard. Zo hebben de renners toegang tot dezelfde spullen en is de controle op de gezondheid ook nog vol te houden. Waarom Ducrot er niet zoveel moeite mee heeft op al die middelen toe te staan? Omdat je op doping de Tour niet wint. Die win je door te lijden. Zwarte sneeuw zien, zoals de oud renner het omschrijft. De eerste keer dat hij het meemaakte wist hij niet hoe hij op zijn fiets moest zitten. Ducrot rijdt lek. Gelukkig, denkt hij bij zichzelf. Binnen twintig seconden is het wiel echter al weer verwisseld en zit hij op de fiets. En hij rijdt terug naar de kopgroep. Hij zal niet winnen, maar terug in het hotel denkt hij. Als ik niet lek had gereden, had ik er ook twintig seconden voor kunnen rijden. Ondanks dat ik dacht geen krachten meer te hebben. En dat is precies het lijden dat je als renner leert, waarmee je kan winnen.

Wetenschap

Maar bestaat dat eigenlijk wel, dat lijden waar Ducrot zo mooi over spreekt? Professor Frank Backx moet het antwoord schuldig blijven. Er is namelijk weinig onderzoek gedaan naar dat zogenaamde lijden bij sporters. En al helemaal niet bij wielrennen. Wel kan hij er iets van begrijpen. De fysieke prestaties die renners leveren zijn voor gewone mensen onmogelijk. Het herstellen van het lichaam heeft meer tijd nodig dan de rust die tussen etappes aangeboden wordt. Uit goed eten en drinken lijkt de meeste winst te halen. En bepaalde supplementen als doping. Vitaminepillen en dergelijke, daarvan is de werking niet bewezen. Net zomin als dat lijden dus. We moeten het daarvan hebben van de subjectieve beschrijvingen.

Literatuur

Beschrijvingen van wielrenners. Want andere sporters, die spreken nooit over dat lijden, aldus schrijver Bert Wagendorp. En dat is terecht. Sporters kunnen helemaal niet lijden. Ze doen het zichzelf immers vrijwillig aan. Ja, het is zwaar. En ja, je geselt je lichaam drie weken lang voor een hoger doel. Maar het word je niet opgelegd. Je hoeft het niet te doen. Je kan ook gewoon je fiets afstappen. Het is daarom een romantische notie die gangbaar is in het peloton, aldus Wagendorp. Een notie waar we vanaf moeten. Maar als we daar dan vanaf zijn, kunnen we dan al die mooie heldenverhalen nog wel begrijpen? Verdwijnt die heroïek, waar de sport door wordt gekenmerkt, dan niet helemaal? Als we Ducrot volgen wel. Dan is de sport van het enige interessante ontdaan en kunnen we het wielrennen helemaal opdoeken. Zover moeten we het niet laten komen, toch?

Kijk hier de lezing ‘Afzien’ bij Studium Generale Universiteit Utrecht terug.

Advertenties

2 reacties op “Het lijden maakt de wielersport zo mooi om naar te kijken

  1. Pingback: Drie weken op topniveau fietsen is onmogelijk | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

  2. Pingback: Je benen scheren is een feestje | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 23 mei 2015 door in Sport, Wetenschap en getagd als , , , , .
%d bloggers liken dit: