Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Die Duitse zelfdiscipline kan ik wel waarderen

Berlijn graffitiAre you clean?” Vraagt deze man nu werkelijk of ik vanmorgen wel gedoucht heb? Dan bedenk ik me dat ik voor de ingang van een festival sta. Berlin Festival. Berlijn, Duitsland. Natuurlijk wil hij niet weten of ik me wel heb opgefrist nadat ik uit bed kwam. Hij wil weten of ik drugs bij me heb. Ik antwoord van niet. Ik heb niets bij me. Als dat wel het geval was, had ik overigens ook nee gezegd. Zo stom ben ik nu ook weer niet. Na de kortste fouillering ooit mag ik het terrein op. Een controle van niets. Met een reden. De meeste Duitsers kunnen na de Tweede Wereldoorlog niet tegen discipline.

Op zichzelf

Berlijn disciplineEn toch zijn ze enorm gedisciplineerd, die oosterburen van ons. Het hele festival kom ik nauwelijks dronken mensen tegen. Een aantal is onder invloed van drugs. Xtc, mdma, marihuana. Dat dan weer wel. Maar nergens is het publiek vervelend. Ze lijken allemaal goed te weten wat ze doen, vallen niemand lastig en zijn erg op zichzelf. Zelfs uit hun dak gaan doen ze ingetogen. Twee seconden de handjes in de lucht, dan weer naar beneden, dansend op de eigen vierkante meter. Het festivalterrein is schoon. Na twee dagen zijn er nog steeds geen bekers op de grond of rondvliegende servetten te vinden. Iedereen ruimt alles netjes op. Aan Duitsers kun je je niet storen.

Nederlanders

In tegenstelling tot de paar dronken Nederlanders die over het terrein banjeren. Zij drinken veel, kennen weinig schaamte en spreken iedereen aan die ze tegen komen. Het liefst in de eigen taal om de ander in de maling te nemen. Om vervolgens vriendschappelijk een patatje te eten. Ze dansen uitbundig, hebben heel wat meer ruimte nodig dan anderen in het publiek en staan continu aan de bar om nieuw bier te bestellen. Niet alleen hebben Nederlanders niets met autoriteit, ook zichzelf aan banden leggen op een festival is ongehoord. Een groot verschil met het Berlijnse publiek.

Autoriteit

Graffiti KreuzbergWant in onze opstelling tegenover autoriteit verschillen wij niet zozeer met de Duitsers. Zij hebben daar een goede reden voor. De Tweede Wereldoorlog heeft hen wantrouwig gemaakt ten opzichte van het uitvoeren van bevelen van anderen. De Duitse opvoeding die bekend stond om orde en discipline is geheel losgelaten. En dat merk je. Beveiliging werkt zeer terughoudend. Een weigering aan de bar van contant geld omdat er alleen met chip betaald wordt, is reden voor een boos gezicht. Wie in de wijk Kreuzberg rondloopt kan zien dat kunstenaars zich uitleven op publiek en privé bezit.

Zelfdiscipline

Het komt door de discipline die Duitsers zichzelf op leggen. Aan zelfdiscipline ontbreekt het hier niemand. Maar waar komt die vandaan? Je leert immers niet zomaar aan jezelf te gehoorzamen en dat op zo’n manier te doen dat je niemand tot last bent. Immers, anders zouden ook Nederlanders daar aan moeten voldoen. Iets moet er voor zorgen dat het die Duitsers aan zelfdiscipline niet ontbreekt. En dat kan alleen maar aan de opvoeding liggen. Die staat niet bol van discipline die opgelegd wordt, waardoor Duitsers autoriteiten niet kunnen uitstaan. Nee. In deze opvoeding staat de verantwoordelijkheid die gepaard gaat met vrijheid centraal. Dat is waar de Duitser verschilt met de Nederlander.

Opvoeding

Hoe ziet zo’n opvoeding er uit? Wat er gebeurt is dat een kind de regels die ouders hem opleggen internaliseert. Dat gaat niet van de één op de andere dag. Als jong kind besef je niet dat de regels die je ouders stellen veelal goed voor jou zijn. Je probeert je er vanaf te keren, maar gezien je leeftijd, grootte en kracht die je hebt kun je je er niet van afwenden. Langzaam ga je door de liefde van je ouders echter zien dat die regels die zij opleggen goed zijn. Je leert die regels waarderen en je neemt ze op in je eigen gedrag. Zo ontstaat de zelfdiscipline.

Regels

Één die ik tijdens het festival mis bij Nederlanders. Met de nadruk op tijdens het festival. Want terug in Nederland keert iedereen in zijn eigen gewoontes. Je werkt aan je studie, komt weer binnen op kantoor of zorgt voor je kinderen. Tot het weekend begint, waarin iedereen weer losgaat. Nederlanders hebben klaarblijkelijk een uitlaatklep nodig. Waarom? Misschien omdat we teveel verstikkende regels hebben die de openbare orde leefbaar proberen te houden? Eist men teveel discipline van buitenaf, waar we aan proberen te ontsnappen? Ik kan de vinger er niet opleggen maar ik weet: in Berlijn voel ik mij meer thuis dan hier in eigen land.

Advertenties

3 reacties op “Die Duitse zelfdiscipline kan ik wel waarderen

  1. Wildcard
    5 juni 2015

    Zo erg in Nederland?

    Liked by 1 persoon

    • nielshagen
      5 juni 2015

      Het valt wel mee. Ik trek het iets uit zijn verband. Maar als je enkele dagen in Duitsland doormaakt, dan valt het wel op ja!

      Liked by 1 persoon

      • Wildcard
        5 juni 2015

        Nu ja, nog nooit in Duitsland geweest hier, vandaar dat ik het ook vraag 😉

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 3 juni 2015 door in Filosofie en getagd als , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: