Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Ik ben geen Bukowski

SchrijvenDrank, vrouwen, paardenrennen, rondrijden in zijn auto en verschillende, beroerde baantjes. Het leven van Bukowski was beslist geen prachtleven. Maar wat kon hij er mooi over schrijven. De man beschrijft zijn rauwe leven dat aantrekkelijk klinkt in de oren van iedereen die niet weet wat hij met zijn leven aan moet. Bukowski wist het ook niet. Hij deed maar wat. En toen ging hij dood. Met een geweldig oeuvre achter zijn naam.

Drank

Over heel veel drank drinken. Bier, wijn, wodka. Noem het maar op of Bukowski sloeg het achter over. ’s Avonds laat wanneer hij probeerde in slaap te vallen. Tijdens het leren van alle postcodes in Amerika. In de ochtend om zijn kater te vergeten. Tijdens het post bezorgen, wat natuurlijk niet in goede aarde viel bij ontvangers van brieven. En natuurlijk als hij in een café zat.

Vrouwen

Daar ontmoette hij ook vrouwen. Niet de mooiste exemplaren. Daar droomde hij vooral van, om vervolgens terug getrokken te worden in het echte leven. Waar de meeste vrouwen helemaal niet zo aantrekkelijk zijn. Diegene die dat wel zijn meestal ver buiten bereik van de schrijver. Nee, vrouwen die wat te zwaar zijn, veel te veel alcohol drinken, of die zich niet weten te kleden. Vrouwen die zelf niet door hebben dat ze sexy zijn. En prostitués. En ach, hij zag er zelf ook niet uit, zoals hij dat ruiterlijk toegeeft. Voor een lekkere pot seks is dat ook helemaal niet noodzakelijk. Aldus Bukowski.

Paardenrennen

Zijn grootste hobby was het inzetten van geld op paarden. Dat kon hij goed. Analyserend en wetend hoe de wereld in elkaar stak. Doping voor paarden, de instructies die jockey’s krijgen, hoe een afstand bepalend kan zijn in het voordeel van een minder voor de hand liggende winnaar. Bukowski legt het in zijn boeken uit, je begrijpt hoe hij werkt, maar vraagt je af of het werkelijk zo eenvoudig is om een juiste voorspelling te doen.

Rondrijden

Als de vieze oude man niet aan de drank is, met een vrouw in bed ligt of aan het gokken op een paard, dan rijdt hij auto. Hele stukken door de stad. Onderweg naar niets, zo lijkt het. Hij kijkt rond vanuit zijn oude bak die hevig aan vervanging toe is. Hij rookt een sigaret. Hij wacht voor het stoplicht, kijkt wie zijn auto naast hem parkeert en vervolgt zijn weg. Bukowski houdt van rondrijden zoals niemand dat anders kan.

Werk

Ook tijdens zijn werk als postbode rijdt hij maar wat rond. Niet goed wetende waar hij naartoe moet. Soms de weg kwijt gerakend wanneer hij zijn opdrachtenlijst verliest. Wanneer hij bij een vleesfabriek werkt en het vlees mag vervoeren, blijkt dat een ritje van een minuut te zijn. Daarna mag hij de grote hompen koeienvlees weer op een haak proberen te hangen. Iets wat hem nauwelijks lukt, gezien zijn leeftijd en de kracht die hij nog heeft. Bukowski is geen werker. Hij doet het om geld te verdienen en zo zijn kosten de betalen. Huur voor de woning, cash om uit te geven aan drank. Van wat overblijft gokt hij zich een uur in de rondte. Meestal met winst, die dan weer opgaat aan nog meer drank.

Ideeën

Hij beschrijft het allemaal, zonder los te komen van zijn eigen leven. Er zijn geen grote ideeën, hoewel de man zeer belezen lijkt te zijn. Hij kent de grote filosofen, met name Nietzsche, luistert klassieke muziek en weet wat er in de wereld speelt. Het kan hem weinig schelen. Hij doet maar wat. En als anderen dat niet zint, dan donderen ze maar op. Of hij gaat zelf, zoals hij makkelijk ontslag neemt wanneer hij geen zin meer heeft in het werk dat hij doet.

Schrijver

Ik kan me werkelijk nergens in vinden. Ja, ik drink behoorlijk wat bier. Maar zoveel als Bukowski lijk ik nooit aan toe te komen. Vrouwen in mijn leven zijn er genoeg. De meeste daarentegen leuk, waardoor ik ze niet om de haverklap verlaat. Een hobby als paardenrennen ken ik niet. Rondrijden in een auto durf ik niet. Ik heb het nog nooit geprobeerd en redenen om dat wel te doen zie ik niet. Werken, daar zie ik een overeenkomst. Behalve dat ik het baantje dat ver onder mijn niveau zit wel kan waarderen, gezien de periode van ruim bijna 12 jaar dat ik hier al zit (zolang zat Bukowski ook bij de posterijen). En ideeën, die heb ik zat. En misschien zit daar precies mijn probleem. Ik denk nog wat te kunnen betekenen in deze wereld. Maar is dat wel de juiste gedachte, wanneer je wilt schrijven?

Bukowski kon het in ieder geval zonder. Eigenlijk deed hij niets bijzonders. En alleen dat is al een heleboel waardering waard.

Advertenties

9 reacties op “Ik ben geen Bukowski

  1. Marc
    4 juni 2015

    Mooi stuk Niels! Ik heb een aantal jaren in een soort van Bukowski-light fase gezeten (inclusief een baan als postbode). Leuke verhalen zat, totdat de zinloosheid me begon op te vreten. Kinderen krijgen werkte vervolgens ontnuchterend.

    Liked by 1 persoon

    • nielshagen
      4 juni 2015

      Dank!

      Bukowski kreeg ook een kind. Helaas was hij, zo blijkt uit zijn verhalen, niet erg betrokken bij de opvoeding. Of misschien maar goed, want dan zou hij nooit zulke ‘mooie’ boeken geschreven hebben.

      Like

      • Marc
        4 juni 2015

        Kwestie van ‘jammer’ voor zijn kind, ‘leuk’ voor ons…

        Liked by 1 persoon

      • nielshagen
        4 juni 2015

        Inderdaad. Daar lijkt iets fout te zitten. Ik bedoel: als wij het werk van Bukowski nooit onder ogen hadden gehad, zouden we het ook niet missen. Zijn kind heeft hem, wellicht, wel degelijk gemist in de opvoeding.

        Like

  2. Myriam
    4 juni 2015

    Dit heb ik héél graag gelezen. Ik ken Bukowski niet, nu een héél klein beetje via dit stukje. Een dolende ziel, die maken de mooiste kunst natuurlijk. Misschien moet ik me toch eens wagen aan een boek van hem?

    Liked by 1 persoon

    • nielshagen
      4 juni 2015

      Zo zou ik het ook beschrijven. Ik zou zeker wat van hem proberen. Uitgeverij Lebowski is sinds vorig jaar bezig werk van hem in het Nederlands te vertalen. De dichtbundel Reis naar het einde van de nacht kan ik aanbevelen. Verder vond ik Postkantoor fantastisch als roman. Fuck machine bestaat uit allerlei korte verhalen die je prima kunt lezen in spaarzame momenten die je vrij hebt 😉

      Liked by 2 people

      • Myriam
        4 juni 2015

        Dank je wel voor de tip. Ik denk dat ik zijn dichtbundel eens uitprobeer. Ik ben dol op poezie, vooral van getormenteerde zielen.:)

        Liked by 1 persoon

  3. Sandra
    4 juni 2015

    Mooi stuk hoor. Heb zelf ook zo’n fase gehad en op een bepaald moment was het: óf ik ga zo door en dan glij ik serieus af óf ik ga nu wat maken van het leven. Ik hou er wel van, het ranzige nachtleven. Maar leef al een hele tijd heel braaf hoor.

    Liked by 1 persoon

  4. Pingback: Liebster award | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 4 juni 2015 door in Boek en getagd als , , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: