Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Ongeschikt voor een bullshit job

Bullshit jobs. Dat is het enige dat ik zie wanneer ik de tijd neem om vacatures door te nemen. Helemaal niets zit er voor mij tussen. En als ik dan iets zie en een brief schrijf, word ik er niet voor uitgenodigd. Helaas. Niet dat ik het zo verkeerd heb bij mijn huidige baan. Ik heb het er naar mijn zin, iets te zeggen en vermaak me prima. Maar het aantal uren dat ik er maak is niet denderend. Dus is iets anders zoeken een logisch gevolg. Iets dat me aanspreekt, op niveau is en qua uitstraling mij net zoveel plezier kan geven als wat ik nu doe. En dat is lastig.

Aanbod

“Onze filosofie bestaat uit”, “wij zoeken een gedreven partner”, “iemand die onze excellente service cultuur uitdraagt”, Je bent een sparringspartner voor directie en management”, “je draagt zorg voor de gehele dagelijkse operatie op het gebied van kameronderhoud”, “de organisatie heeft veel groeipotentie”, “het zorgen voor een uitnodigende uitstraling van het automatenpark”, “de receptie is het visitekaartje van de kliniek”, “allereerst ga je door middel van sourcing de juiste kandidaten hunten” enzooorts. Zeg zou zelf. Dit maakt je toch niet vrolijk of gedreven om te solliciteren?

Toevoegen

En dat is niet wat ik zoek. Ik wil niet carrière maken, mij zelf ontwikkelen of de nieuwste BMW voor de deur. Ik wil vooral iets toevoegen aan de samenleving. En ik zie niet hoe het van toegevoegde waarde kan zijn wanneer je bij het zoveelste internetbedrijf, in de retail of bij de gemeente gaat werken. Ik wil mensen tot nadenken aanzetten, hun leven beïnvloeden, het leven van de mens op waarde schatten, daar iets aan toevoegen, het mooier maken. Dat lukt, met alle respect, niet in de overgrote meerderheid van de banen die ingevuld dienen te worden.

Bullshit jobs

Twee jaar geleden beschreef antropoloog David Graeber dit fenomeen, doordat steeds meer mensen aangeven geen toegevoegde waarde zien in het werk dat zou doen. Hij noemde dit bullshit jobs, banen waarvan mensen zelf zeggen dat het bestaan ervan eigenlijk net zo goed zou kunnen verdwijnen. Het voegt niets toe aan te wereld. Rutger Bregman onderzocht dit fenomeen voor de Correspondent en ontdekte zo dat bijna vijftig procent van de ondervraagde Amerikanen zich geheel of gedeeltelijk kon vinden in de stelling dat het werk dat hij of zij doet onzinnig is. Waarom dan toch doen? Omdat je soms iets nutteloos moet doen om later nuttige dingen te kunnen doen. Om een inkomen te hebben. Om werk te hebben, in plaats van niets te doen.

Politiek

“Maar ga dan in de politiek,” zeggen mensen mij dan. “Daar kun je het verschil maken.” Het is een bijzonder lovende opvatting over wat onze politici doen. Maar is wat zij doen daadwerkelijk de wereld veranderen? Of putten ook zij uit ideeën die al in de maatschappij spelen? Zijn ze niet eerder uitvoerend, kijkend naar wat mensen en bedrijven willen en proberen zij dat mogelijk te maken? Politiek bedrijven is niet meer dan dat. Daadwerkelijk iets toevoegen aan wat het mensenleven inhoud en hoe je het moet leiden, dat is in eerste instantie niet aan hen besteed.

Maken

Wat ik wil, is iets maken. Een boek, een programma, een documentaire. Iets dat discussie creëert, wat mensen tot elkaar brengt. Om zo met elkaar te kunnen nadenken over waarom we hier zijn, wat we hier doen, hoe onze geschiedenis eruit zag, waar we naartoe gaan. Al is het maar één van die laatste onderdelen waar ik mij bezig mee zou kunnen houden, dan lijkt mij dat al heel geschikt. Maar zulke banen liggen niet voor het oprapen. Die moet je misschien zelf creëren. En dat is een lastige opgave, iets maken wat er niet is, maar waar men wel vraag naar zal hebben eens het wel beschikbaar is. Gelukkig heb ik nog wel even. Zolang ik mijn baan aanhoud en niet te veel kosten maak, hoop ik mijn grote ideeën ooit om te zetten tot een fantastisch boek. Je hoort nog van mij!

Advertenties

3 reacties op “Ongeschikt voor een bullshit job

  1. Morgaine
    6 juni 2015

    Zelf werk ik nu als vrijwilligster op een DBS (dagbesteding) voor verstandelijk gehandicapten, het klinkt misschien raar, maar als je echt iets wilt doen voor de maatschappij, dan zit je in de zorg natuurlijk ontzettend goed, een druppel op een gloeiende plaat, maar daar is het leed wel het grootst.

    Het geeft mij in elk geval veel voldoening, maar ik hoef maar 2 uurtjes per week natuurlijk 😉

    Liked by 1 persoon

  2. Myriam
    6 juni 2015

    Dat is ook mijn droom. Hoop dat het voor ons beiden realiteit wordt 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Pingback: Maar echt, wat heb je aan recruiters | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 6 juni 2015 door in Leven en getagd als , , , , .
%d bloggers liken dit: