Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

De wetenschap achter de vervagende herinnering aan mijn moeder

“Dank u voor alle tips die u heeft gegeven.” Ik werk in een hostel. Een vrouw geeft mij drie zoenen, en loopt dan weg. Het hostel is gelegen in mijn ouderlijk huis. Ik ken er de weg, de omgeving als geen ander. Als de douche is schoon gemaakt loop ik de trap af. Daar staan twee vrouwen met hun kleine kinderen de schoenenkast te inspecteren. “Wat een mooie schoenen.” Er staan kleine maten tussen, sportschoenen en heel veel schoenen van mijn overleden moeder. Ik probeer mij haar te herinneren. Maar het lukt niet. Ik schrik wakker. Ik probeer haar voor mijn geest te halen. Even ben ik bang, maar gelukkig verschijnt ze daar toch, na enige moeite.

Overlijden

Twee jaar geleden overleed onze moeder. Kanker. Nog vaak denk ik aan haar, hoe ze was, de leuke dingen die we als familie deden. Hoe we altijd bij haar terecht konden met vragen, of gewoon iets dat wij hadden meegemaakt. Lange tijd had ik daar als oudste kind, bovendien de enige zoon, moeite mee. Gevoelens uiten doe je niet als man. Wanneer zij vroeg hoe het met mij ging, antwoordde ik steevast dat het prima, ja goed, ging. Tot de laatste jaren, waarin ik steeds eerlijker durfde te zijn en haar ook wel eens vertelde dat het niet zo goed ging. Dat schreef ik op en vertelde dat op haar herdenkingsdienst. Ik denk dat dat nog steeds het beste is dat ik heb geschreven. Niet qua techniek, maar wel in hoe ik mijn gevoelens probeerde over te brengen. Net zoiets als dat de beste zangers niet perfect zingen, maar je wel hard met de inhoud van hun nummers weten te raken. Zoiets.

Tijd

Daarom schrok ik wakker. Wat als ik mijn eigen moeder niet meer kon herinneren? En waarom heb ik de angst opeens om de herinnering aan haar te vergeten? Natuurlijk, het is nu ongeveer twee jaar geleden. Qua tijd zit ik in een periode die toen lastig was. Maar volgens mij is dat niet waarom ik nu opeens over haar droom. Volgens mij heeft het meer te maken met hoe de mens herinneringen aanmaakt. En ze ook weer verliest. Hoe doen we dat, wat gebeurt er in ons hoofd wanneer we iets nieuws meemaken. Hoe komt het dat we, als we ouder worden, ook weer bepaalde herinneringen vergeten. Precies daarover las ik gisteren een artikel en onbewust heb ik dat aan één van de belangrijke momenten van mijn leven gekoppeld. Een moment dat ik niet meer mee zal maken en waar de herinnering mij daarom uiterst waardevol aan is. De dood van mijn moeder.

DNA

Het artikel verhaalt over een nieuw onderzoek naar hoe ons brein herinneringen aanmaakt bij nieuwe ervaringen. Onderzoekers ontdekten in het lab iets vreemds. Wanneer het brein een nieuwe herinnering opslaat, gaat dat gepaard met het vernietigen van DNA in hersencellen. Waarom dat gek is? Omdat hetzelfde gebeurt bij mensen met Alzheimer. En dus dachten onderzoekers lange tijd dat het vernietigen van DNA iets slechts was. Niet dus. Het is daarnaast ook de enige manier waarop herinneringen überhaupt kunnen bestaan.

Herstellen

Wat er gebeurt bij het herstellen gen is dat een gen verreikt wordt met een eiwit dat helpt bij de regeneratie van het DNA. En dat kan ons helpen om Alzheimer tegen te gaan. Want stel je nu eens voor dat we dat eiwit kunnen reproduceren, in een soort pil ter ondersteuning kunnen meegeven aan personen die deze ziekte dreigen te ontwikkelen. Dan hoeft niemand dit verschrikkelijke aftakelingsproces nog mee te maken. Voor het zover is, is er nog wel heel veel onderzoek nodig. We zijn echter weer een stapje verder, en dat kan ons alleen maar positief stemmen. Toch?

Moeder

Wat het mij precies helpt bij angst de herinnering aan mijn moeder te verliezen weet ik niet. Misschien moet ik op de één of andere manier aan hersentraining doen. Herinneringen ophalen, delen en haar zo levend houden. Letterlijk, zodat mijn hersencellen zich kunnen blijven herstellen en de herinnering blijft. Of dat werkt? Geen idee. Maar op deze manier heb ik in ieder geval het gevoel er alles aan te doen. Meer kan toch niet?

Advertenties

4 reacties op “De wetenschap achter de vervagende herinnering aan mijn moeder

  1. Morgaine
    25 juni 2015

    Daarom bestaan er bijv. dagboeken, waarin je iets op kunt schrijven wat klein lijkt vandaag, later misschien vergeten is om dan je dagboek terug te lezen en de herinnering weer als levend voor je te zien.

    Ik raad mensen vaak aan, als ze ermee komen, om hun herinneringen alsnog op te schrijven, zo maak je ook weer ruimte, maar je weet ook, dat het ergens gedocumenteerd staat voor later, als je dat zou willen.

    X

    Liked by 2 people

    • beaunino
      25 juni 2015

      Helemaal mee eens. Het werkt!

      Liked by 2 people

      • Morgaine
        25 juni 2015

        Ja gek he? Mijn eerste echte dagboekbrief stamt uit 1981 ongeveer… toen was ik pas 9… en ik beschrijf hoe we naar mijn overgrootoma’s verjaardag gaan.. tot in de detail! En natuurlijk kan ik het je nu niet exact na vertellen, ik weet dat het er is, maar als ik het weer ga lezen, zie ik het gewoon als een film voor me… 😉 Mijn overgrootoma is volgens mij in 1984 overleden zo ongeveer… dus ja, dat is dan heel speciaal nu.

        Liked by 1 persoon

  2. Myriam
    26 juni 2015

    Dank je wel om dat met ons te delen, ook die tekst van de begrafenis. Het raakt me.
    Van dat DNA dat wist ik niet. Boeiend en hoopvol voor de toekomst.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 25 juni 2015 door in Leven, Wetenschap en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: