Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Doping voor de kunstenaar

PillenLijden. Is dat wat je nodig hebt om als kunstenaar gewaardeerd te worden? Wie de levensverhalen van Paul Gauguin, Franz Kafka, Kurt Cobain, Bukowski of Kluun kent, zo haast denken van wel. De moraal, ziekte of depressiviteit waren alom aanwezig in hun levens. Ze leden. Ze leden zo erg, dat ze het verwerkten in hun kunst. Kunst, waar men nu nog steeds van geniet. En dus is het helemaal niet zo gek om te denken dat je moet lijden om ook gewaardeerd te worden.

Lijden

Ik heb die ervaring nog niet. Ja, ik heb ook wel eens een beetje geleden. Mensen die dicht bij mij stonden gingen dood. Studeren was ook niet direct op mijn lijf geschreven. Kleine pijntjes, wie kent ze niet. En merken dat je niet voldoet aan de standaarden die de mens aan het handelen stelt is soms best lastig. En 240 kilometer in één dag fietsen op een stadsfiets doe je ook niet voor je lol. Maar echt lijden, daar weet ik niets vanaf. Hoe kan ik dan ooit een schrijver worden die men waardeert om de dingen die hij schrijft?

Onder invloed

Wat kunstenaars ook wel proberen is het maken van werken onder invloed. Sigaretten, drugs en alcohol nemen zij in om vervolgens een meesterwerk te kunnen produceren. Verhalen dat het lukt zijn er in grote getale. Hafid Bouazza en Yves van Kempen schreven er zelfs een heel boek over. Hoe kunstenaars hun roes beleefden, daarmee omgingen en hoe het hun werk beïnvloedde. Maar hoe zit dat dan met al die mensen die hetzelfde probeerden te bereiken, maar in de goot belandden en waar we nooit meer wat over horen? Ik bedoel, niet iedereen kan toch op deze manier succes vergaren?

Wetenschap

En toch zit er wel iets in dat nicotine, amfetamine, cannabis en alcohol gebruik. Wat het doet is het tijdelijk in je lichaam loslaten van serotonine en dopamine. Twee hormonen die er voor zorgen dat je je gelukkig en beloond voelt. Het probleem met deze hormonen is dat ze na verbruik maar langzaam aangemaakt worden. Niet genoeg serotonine of dopamine in je lichaam? Je voelt je depressief, niet gewaardeerd en hebt van alles nodig om überhaupt iets te kunnen doen. Zie daar al snel effecten als verslaving opkomen. Wie wil er nu niet continu in de roes van de hele wereld aankunnen leven?

Herstel

Maar dat is natuurlijk niet wat de kunstenaar zoekt. Hoewel in het boek van Bouazza en Van Kempen het voornamelijk over de positieve effecten over de roes van al die drank en drugs gaat, kun je wellicht ook het positieve effect van de naslag proberen te vatten. Het maakt je depressief, je gaat lijden. En is dat niet het moment waarop je juist tot bepaalde inzichten komt? Misschien niet direct, de eerste dagen, wanneer je lichaam helemaal geen serotonine of dopamine heeft. Maar langzaam, wanneer het lichaam zich van de aanslag herstelt, komen die stoffen terug. Is dat niet het moment om je potlood, penseel, hamer en bijtel of laptop erbij te pakken en je werk te maken tot je erbij neervalt? Kun je op deze manier niet ‘gecontroleerd’ lijden. Om zo dat kunstwerk te maken dat al maanden in je hoofd doolt, maar niet uit je handen komt?

Doping

Of is dat net als doping voor de sporter? Je doet het immers niet op eigen kracht, maar hebt allerlei middelen nodig om iets wonderbaarlijks, verhevens, te kunnen doen. Is dat verwerpelijk? Gebruiken we voor alles wat we doen niet hulpmiddelen. Wat is er dan verkeerd aan middelen die je geest verruimen? Om zo de wereld iets te geven waar men nog eeuwen van geniet. Een kunstwerk, zoals ooit Gauguin deed met Tahitiaanse vrouwen op het strand, Kafka Het proces, Kurt Cobain de unplugged sessie in New York, Bukowski Postkantoor en Kluun De weduwnaar. Eerlijk gezegd heb ik daar niets op tegen. Jij wel?

Advertenties

2 reacties op “Doping voor de kunstenaar

  1. Myriam
    26 juni 2015

    Ik had het er net nog over met mijn dochter. We luisterden naar muziek. Een zanger die prachtige dingen maakte, qua tekst, en muziek, omdat hij leed aan het leven. Nu is hij gelukkig en maakt hij niets meer dat mij kan boeien. Misschien moet je van jezelf een dolende ziel zijn om werken te maken zoals de kunstenaars die jij beschrijft. De melancholische mens zeg maar. Of drugs daar kunnen bij helpen weet ik niet. De mooiste poezie komt in elk geval ook van mensen die lijden vind ik. En lijden hoeft daarom géén gruwelijk lijden te zijn, iemand die je goed kent die overlijdt lijkt me meer dan genoeg.

    Liked by 1 persoon

  2. Morgaine
    27 juni 2015

    Hier zit een autodidact die zwaar heeft geleden en soms nog lijdt en ik beland ook in de goot hoor met mijn werken, allemaal gemaakt in een specifieke roes.. als ik namelijk happy ben komt er niks uit mijn handen, dus wat doe ik dan fout? 😉

    X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 26 juni 2015 door in Kunst, Wetenschap en getagd als , , , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: