Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Doe mij maar een basisinkomen

Geld“De tijd is rijp voor een basisinkomen” kopt de krant. Ik knik instemmend. Toch is het misschien ook eens tijd dat ik eens iets serieus van mijn leven ga proberen te maken. Ik, die over enkele maanden 30 jaar word, die moet toch niet afhankelijk zijn van zijn vriendin en een bijbaantje dat hij tot in de lengte van dagen blijft behouden? Toch? TOCH?

Studie

Ik weet niet waar het ooit begonnen is. Ooit moet er een moment zijn geweest dat mijn leven zo heeft verrijkt dat ik dingen nooit afmaak. De meeste mensen die mij nu nog kennen denken dan aan mijn eerdere studies. Ze denken dat het daarna goed is gekomen. Wat ze niet weten is dat dat met hangen en wurgen is gegaan. Scripties schrijven is niet aan mij besteed. Het is gelukt. Maar over het niveau er van ben ik nauwelijks te spreken. Dat ik dan nog redelijke cijfers heb behaald zegt dan ook meer iets over de universiteit, ben ik bang.

Sport

Maar voor mijn gevoel gebeurde het al eerder, dat dingen niet afmaken. Sport, denk ik dan vooral aan. Nadat ik jarenlang aan voetbal deed was het daar opeens mee afgelopen. Wat ik ging doen? Tafeltennis. Na twee keer bleek dat ik er geen zak aan vond. Volgens mij heb ik daarna nog heel wat dingen geprobeerd om uiteindelijk toch weer bij mijn jeugdliefde uit te komen: voetbal. Ook dat duurde niet al te lang. Mijn moeder wilde dat ik ging werken en dat werd een winkel. En dus was er geen ruimte meer om zaterdag nog achter een bal aan te draven. Weer iets niet afgemaakt.

Schrijven

Dat werken houd ik al best lang vol. Als V&D niet failliet gaat, waar het op lijkt, ga ik daar zowaar een 12 en een half jarig jubileum vieren. Waarom zou ik immers eerder weggaan? De bedoeling was dat ik een boek zou schrijven. Daar ben ik mee gestart. Met meerdere zelfs. Er staan zo’n 10 ideeën op de schijf. Allemaal op een halve a4tje getypt. Maar echt rust om daar verder aan te werken heb ik niet. Ik blog me intussen wel een ongeluk. Maar wie de blog langere tijd volgt weet dat dat altijd vooraf gaat aan een periode waarin helemaal niets wordt gepost. Wanneer die komt? Voorlopig is die nog niet in zicht. Maar ook daar zal in de toekomst het stempel ‘mislukt project’ komen te staan.

Uitgekeken

Hoe dat allemaal komt? Is het onwil? Loop ik expres de boel te frustreren? Nee, dat is het niet. Ik ben snel uitgekeken op dingen. Het kan mij allemaal niet zoveel boeien als ik een groot deel van wat ik doe begrijp. Je kunt het een beetje vergelijken met mijn schoolcijfers. Met gemak haalde ik de basisschool, ik kreeg extra opdrachten, maar in plaats daarvan speelde ik stiekem, jawel, tafeltennis. Op de middelbare school zette zich dat door. De eerste drie jaar ging ik hard. Geen cijfer onder de zeven op mijn rapport. Toen de vierde kwam, ik werd dat jaar zestien, leerde ik dat er ook andere dingen zijn dan school. Ik verloor mijn aandacht, ging aan de drank en haalde het jaar niet. Ik was al wezen kijken op een andere school, maar probeerde het uiteindelijk toch maar af te maken. Dat lukte, vrij simpel. Door de combinatie feest, bier, en af en toe wat huiswerk.

Leven

Ik leerde dat het leven uit zoveel meer bestaat dan je ergens in specialiseren waardoor je er alles vanaf weet. Het grappige is dat ik dat ook in mijn vriendengroep zie. Iedereen doet wel wat, heeft iets bereikt, maar eigenlijk staat dat allemaal in het teken van één ding: een zo groot mogelijke alcoholconsumptie. Lees: lol. Maar waarom is het lol maken dan wel zo belangrijk? Ik weet het niet. Misschien omdat het, zoals de kindster in The Fault in Our Stars met zijn sigaret wil vertellen: de dood in de ogen kijken, en er toch niet aan onderdoor gaan. Maar is dat niet het uiteindelijke doel van het leven, vraag ik mij af. Dood gaan. De enige zekerheid die je hebt. Mij maakt het mij niet zoveel uit wanneer dat gebeurt. Het gaat niet om de kwantiteit, de lengte, van je leven. Het gaat er om wat je er van maakt. En om dan alleen maar druk bezig te zijn met een baan waar je nul plezier in hebt, wat heb je daar dan aan? Kun je niet beter nu lol maken, in plaats van een mooi pensioen opbouwen om vervolgens na twee jaar op een cruiseschip rondgereisd te hebben overlijden aan een hartaanval?

Werk

En als je dan al kiest voor werk, wat voor baan wil je dan. Veel werk voegt niet zoveel toe aan de wereld. We putten die wereld uit, maken de grondstoffen op en zorgen er voor dat die over enkele jaren onleefbaar is. Alleen daarom al een reden om nu zoveel mogelijk te genieten, zonder de die aardkloot al te veel te belasten natuurlijk. Straks kun je niet langer ademen zonder zuurstofmasker, of vijf hoog wonen omdat je anders tot ver boven je hoofd het water om je heen hebt. Dat is in een nutshell waar de meeste banen die we hebben aan bijdragen. Wie wil daar überhaupt een bijdrage aan leveren?

Moraal

Maar dat is wel wat precies veel mensen, onze ouders, voorouders en al die anderen daar voor voornamelijk hebben gedaan. En nog steeds lijkt dat ideaal er ingebakken te zitten. Geboorte – lagere school – middelbare school – studeren / vak leren – werken – gezin – pensioen – dood. Tsja. Een heel veilig en makkelijk leven, een moraal die je kunt naleven en waar je van doordrongen wordt bij iedere keuze die je maakt. Maar is dat dan ook benijdenswaardig? Ik twijfel er niet aan. NEE. Wat een verschrikkelijk leven heb je dan. Zonder enige vorm van uitspatting toeleven naar, ja, je dood. Nee, daar bedank ik liever voor.

Verwachtingen

En ik denk dat als je diep nadenkt, je moet toegeven dat je dat ook liever niet wilt. Alleen: het is moeilijk om je los te maken van al die verwachtingen die mensen van je hebben. De prestatiedruk is ontzettend hoog. Immers, je hebt alle mogelijkheden tot je om een geweldig ‘rijk’ leven te leiden. Mooie baan, eigen huis, gezin en een hond of kat in de tuin. Je bent gek als je die kans niet grijpt! En dus probeert iedereen te voldoen aan al die verwachtingen die anderen van hen hebben. Wat moet je anders?

Basisinkomen

Een basisinkomen ontvangen! Een inkomen dat je in de grootste kostenposten bijspringt, zodat je een basisbestaan kunt hebben. Van dat basisinkomen moet je kunnen leven. Drinken, eten en een dak boven je hoofd. Verlang je meer? Dan ga je werken. Maar niet zomaar een baan waar je geen zin in hebt. Nee, een baan die bij je past, of waar je zoveel gaat verdienen, dat het interessant wordt om de rot klus uit te voeren. Daar tegenover staat dat de overheid ook één en ander van jou mag. Je krijgt immers tijd vrij om anderen bij te staan, je in te spannen voor de maatschappij. Lichte zorgtaken, de straat schoon houden, af en toe eenzame mensen bezoeken. Een soort corvee rooster. Dat hoort er allemaal bij. De vrijheid die daar tegenover staat, is dat het allemaal waard. Wanneer voeren wij dat voor iedere Nederlander in?

Advertenties

5 reacties op “Doe mij maar een basisinkomen

  1. Myriam
    29 juni 2015

    Ik vind het een fantastisch idee zo een basisinkomen. En je hebt gelijk wat mij betreft. Oud worden zonder ooit écht iets beleefd te hebben, het is dat niet. Alleen jammer dat ik daar pas onlangs ben achter,gekomen.

    Liked by 1 persoon

  2. jitske sijsma
    29 juni 2015

    Ja ik ben ook voorstander van een basisinkomen.

    https://jitstips.wordpress.com/2015/06/02/gratis-geld/

    Ik vind dat je een heel mooi, persoonlijk stukje hebt geschreven en ik denk dat jij er wel komt in je leven. Blijf lekker bij de V&D werken en schrijf dat boek. Wie niet waagt, wie niet wint.

    Liked by 1 persoon

  3. louterliefde
    30 juni 2015

    Heel herkenbaar allemaal. Ik ga volgend jaar een master doen en ben dan, als alles volgens schema loopt, op mijn 27e klaar. Oeps?! Dat klinkt opeens wel erg oud. Verder laver ik ook tussen de bijbaantjes en kijk ik uit naar mijn volgende feestje, concert, festival. Liever LEVEN!
    Zo een basisbestaan klinkt best prima:)

    Liked by 1 persoon

  4. Pingback: Ik ben een filosofische narcist | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

  5. Pingback: Lovecraft en het pijnlijk en teleurstellende leven | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 29 juni 2015 door in Leven en getagd als , , , , .
%d bloggers liken dit: