Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Hipsters schenken ons een kritische blik

Hipster

Paul Gibson, ‘This Machine kills Hipsters

Kinderen, ik moet er niets van hebben. Ik was dan ook blij verrast met steun uit onverwachte hoek. Noah Baumbach laat in zijn nieuwste film While we’re young zien dat die keuze niet langer als opzienbarend gezien moet worden. Mensen blijven langer jong, stellen hun kinderwens uit. En als zij bij vrienden met kinderen zien dat een leven met een kind echt niet alleen maar magisch is zoals aangepraat in allerlei romantische sprookjes, kunnen stellen ook prima zonder die kleine donders leven. Maar wat doe je met al die vrienden die wel kinderen nemen? Kun je nog met elkaar omgaan? Of groei je uit elkaar, en moet je op zoek naar nieuw bloed in je omgeving? Baumbach laat zien hoe dat gaat. Met vallen en opstaan. Want hoewel het lekker vrij klinkt, zo zonder kinderen, gaan de meeste mensen in je omgeving toch overstag. Je groeit uit elkaar, en komt voor de keuze of je niet andere mensen wilt ontmoeten. Mensen die vaak een stuk jonger zijn. Oude mensen gaan immers niet uit, doen geen leuke dingen en hebben alleen maar oog voor hun werk. Met allerlei nieuwe ervaringen en problemen tot gevolg.

Hipsters

Ben Stiller en Naomi Watts stelen de show als stel veertig jarigen dat een jong, de wereld uitdagend hipster-stel, Adam Horovitz en Amanda Seyfriend, ontmoet. Zo ervaren zij nieuwe dingen. Drugs, fietsen op een fixie tot het zelf maken van ijs of een bureau in plaats van kant-en-klaar kopen in de winkel. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Stiller en Watts merken dat ze ouder worden, niet altijd mee kunnen in de gedachten van het jonge stel. Laat staan de fysieke ongemakken die gepaard gaan met het ouder gaan. De lenigheid is er wel vanaf. Sporten, liters alcohol, drugs en uren doorhalen in een club, dat gaat allemaal niet meer zo makkelijk. Grote hilariteit tot gevolg. Tot zover waar alle recensies op in zoomen. Want de film gaat over zoveel meer dan dat.

Documentaire

Toevallig hebben Stiller en Horovitz hetzelfde beroep: documentaires maken. Stiller met enkele successen op zijn naam. Horovitz als aanstormend talent. Die eerste al jaren bezig met een vervolg van zijn carrière. De tweede zoekend naar hoe hij zijn eerste film vorm moet geven. Want hoe doe je dat nou, een goede documentaire maken. Stiller staat voor oude waarden, Objectiviteit, vele bronnen, en daar recht aan doen. Horovitz voor een nieuwe wereld, waarin objectiviteit niet langer de kernwaarde is. Een mooi verhaal vertellen, dat blijft hangen in het hoofd van mensen, maar dat soms de werkelijkheid geweld aan doet. Dat is belangrijk wanneer je iets wilt bereiken. Die twee visies botsen. Wat is de juiste?

HhhH

Het is geen nieuw thema. In Lauren Binets Himmlers hersenen heten Heydrich lezen we precies een zelfde worsteling. Waar begin je als documentairemaker met je verhaal? Een anekdote, of juist je eigen zoektocht? Moet jouw hand duidelijk zichtbaar zijn in het verhaal, of is dat nu juist not-done? Is het belangrijk om te vertellen welke kleur een auto heeft, moet je de verschillende getuigenverklaringen daarvoor geheel nagaan? En is die twijfel dan niet exemplarisch voor elk detail, elke handeling die je beschrijft? Is er wel waarheid? Of is er altijd sprake van een bepaald perspectief? Baumbach en Binet onderzoeken die twijfels en doen dat aan de hand van twee aansprekende doch verschillende verhalen. Baumbach aan de hand van actuele strubbelingen van millennials om los te komen van een stervend gedachtegoed. Binet aan de hand van één van de belangrijkste gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog, het mislukken van een aanslag op Heydrich, rechterhand van Adolf Hitler en verantwoordelijk voor vele plannen van de Endlösung. Maar beiden komen niet verder dan het stellen van vragen. Antwoorden lijken er niet te zijn.

Waarheid

En misschien zijn die antwoorden er ook wel niet. In ieder geval niet een antwoord dat zegt hoe je het moet doen, een documentaire maken. Omdat er niet één wereld bestaat die de juiste is. Er zijn vele visies die naast elkaar bestaan. En allemaal hebben ze zo hun toegevoegde waarde om een beeld te kunnen vormen van hoe die wereld in elkaar steekt. Daarom is het niet erg wanneer je de hand van de regisseur zichtbaar aanwezig is. En kan het net zo zinvol zijn om lange interviews ongemoeid in je film te laten. Daarmee blijven de oude waarden in het documentaire maken die Stiller aanhangt intact, terwijl er ruimte ontstaat voor nieuwe vormen die Horovitz onderzoekt. Dat brengt ons echter op een nieuw probleem. Wat moeten we geloven wat aan ons getoond wordt? Of is het precies datgene dat die nieuwe vormen van docu’s maken willen bewerkstelligen? Dat we wat kritischer worden bij wat we zien, in plaats van klakkeloos volgen wat ons verteld wordt? Zo leren we toch nog wat, van die verdomde hipsters.

Advertenties

5 reacties op “Hipsters schenken ons een kritische blik

  1. Myriam
    13 augustus 2015

    Oude mensen gaan immers niet uit, doen geen leuke dingen en hebben alleen maar oog voor hun werk.
    Hahahaha, had je gedacht

    Liked by 1 persoon

    • nielshagen
      13 augustus 2015

      Het is het beeld dat je krijgt uit de film. Natuurlijk is dat buiten films heel anders. Zie bijvoorbeeld dit vermakelijke filmpje!

      Liked by 1 persoon

      • Myriam
        13 augustus 2015

        Oh, ok, sorry, ik dacht even dat het jouw idee was. 😉 Ik dacht, ik moet die jonge knul gauw even uit die nachtmerrie helpen

        Liked by 1 persoon

  2. jakobjankamminga
    13 augustus 2015

    Leuk stukje in Trouw ook afgelopen weekend over hipsters. Doet me een beetje denken aan wat je hier schrijft. Sowieso heb ik een beetje het idee dat het een concept is gecreëerd door anderen die graag een groep de schuld willen geven van veranderingen die ze onprettig vinden. Maar dat terzijde.

    Nog wel een vraag: is het een goede film of niet? Of is dat ook aan ieder op zich om te beslissen?

    Liked by 1 persoon

    • nielshagen
      14 augustus 2015

      Uiteraard is dat aan een ieder om zelf te beslissen. Ik vind hem erg tof. Komt wel omdat Baumbach direct aansluit bij mijn denken. Zo vond ik Greenberg en Frances Ha ook fantastisch.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 13 augustus 2015 door in Film en TV en getagd als , , , , , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: