Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

The Lobster tilt de romantische komedie naar een hoger niveau

LobsterDe romantische komedie is al jaren een ondergeschoven kindje in de filmindustrie. Oude concepten worden ieder jaar weer uit de kast gehaald, nieuwe ideeën blijven uit. Het genre verheerlijkt de liefde, maar biedt nauwelijks enig kritisch onderzoek. En dat terwijl onze manier van liefde vinden in een razend tempo verandert. Gingen we ooit nog iedere week naar de discotheek om de prins op het witte paard te vinden, of die vrouw die het glazen muiltje past, tegenwoordig gebruiken we vooral digitale wegen om de liefde van ons leven te vinden. Niemand in de filmindustrie die daar op komische wijze de draak mee probeert te steken. Tot op heden dan. Want nu is er The Lobster.

Sprookjes

De draak steken met liefde, hoe doe je dat? Wie romantische komedies kijkt, weet dat dat nog niet zo eenvoudig is. Al deze films volgen namelijk hetzelfde concept, ooit bedacht door William Shakespeare. Vrouw ontmoet man, veel gaat mis en op het eind komt alles goed. Net als in sprookjes die we onze kinderen vertellen. Verhalen die laten zien hoe liefde werkt. Met behulp van herkenbare scenes waarin de vrouw domme dingen zegt, verkeerde keuzes maakt of waarbij de man niet blijkt wie hij is, spelen romantische komedies in op ons verwachtingspatroon. Films kennen geen verrassing, je neemt ze aan voor waar. Maar gaat het allemaal wel zoals al die films ons vertellen?

Absurdisme

In ieder geval niet als in The Lobster. En dat is vanaf minuut één duidelijk. Je vraagt je af waar je naar kijkt. Hoe dat komt? Absurdisme. De film schotelt een wereld voor waarin het goed fout is om alleen te zijn. Heb je geen partner, heeft zij je verlaten of is je man overleden? Dan pakt de politie je op, stopt je in een hotel waar je vervolgens in anderhalve maand een nieuwe geliefde dient te vinden. Lukt dat niet? Dan verander je in een dier naar keuze. Geen fijn vooruitzicht dat iedere hotelgast probeert te voorkomen. Hoe? Door in die korte periode iemand te vinden, of door mensen die deze vreemde wereld zijn ontvlucht om alleen te leven op te pakken en uit te leveren aan het hotel. Want: met zijn tweeën is goed, alleen slecht. Is dat niet vergelijkbaar met hoe we in onze wereld leven? Het grote aanbod aan datingsites, apps als Tinder, en al die vragen van ooms en tantes op een verjaardag waarom je nog alleen bent legt immers een zelfde druk op. Vind iemand, voordat je een eenzame dood sterft.

Unique selling point

Maar hoe vind je nu die ware? Wat maakt een ander interessant? Hoe te kiezen in die zee van mensen waar je mee in contact komt? En hoe maak je dat die ander jou ook net zo interessant vindt? Analoog aan hoe datingsites, apps maar ook het gewone samenkomen van mensen geeft The Lobster antwoord op die vraag. Gedeelde interesses. Natuurlijk moet de ander er goed uit zien. Maar je wilt ook wat met elkaar te bespreken hebben. En dan is een zelfde hobby, vergelijkbaar werk of het houden van Italiaans eten wel zo makkelijk. Jouw Unique Selling Point waar een ander zich mee kan identificeren Maar is dat ook waar liefde op gebaseerd dient te zijn? The Lobster drijft er de spot mee. Spontane bloedneuzen, bijziendheid of gevoelloos zijn. Waarbij één van de twee in het paar de aandoening zichzelf aandoet, verergerd of veinst.  Alles om bij die ander in een goed daglicht te komen staan. Met als gevolg een relatie die op een illusie is gefundeerd. Is dat wat je van je relatie verwacht?

Illusie

Is het wel goed om onder druk van buitenaf, of druk die je je zelf oplegt, een geliefde te vinden? Doen we ons niet anders, beter, voor dan dat we werkelijk zijn? Is het geluk dat we op die manier vinden niet een illusie? Dat doet The Lobster ons ons zelf afvragen. Toch stopt de film daar niet. Gebeurt niet hetzelfde wanneer we die speciale persoon vinden wanneer we er niet naar op zoek zijn? Wanneer we die ander onverwachts tegenkomen, proberen we hem of haar dan ook niet voor ons te winnen door onze beste eigenschappen zoveel mogelijk naar voren te brengen? Daarbij vergetend dat we ook maar mens zijn, en voor elke goede eigenschap er ook één hebben die ons minder aantrekkelijk maakt. Is elke liefde niet op een illusie gebaseerd. Een illusie die tijdens de duur van de relatie langzaam wordt afgebrokkeld. Net zolang tot ons ware ik overblijft, dat laat zien wat we werkelijk voor de ander overhebben. Kan dat, vraagt deze film aan de kijker. Aan hem of haar om daar een oordeel over te vellen.

Advertenties

2 reacties op “The Lobster tilt de romantische komedie naar een hoger niveau

  1. louterliefde
    26 november 2015

    Deze wil ik heel graag zien!

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Top 10 films 2015 | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 3 november 2015 door in Film en TV en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: