Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Man in de metro

metroOngelofelijk. ’s Ochtends nog met een hoopgevend verhaal in de krant, eind van de middag horen dat het doek definitief gevallen is. Gisteren sierde ik, met foto, de voorpagina van de Metro. Aanleiding was een interview over V&D. Hoe voelden mijn collega’s en ik me? Zagen we nog lichtpuntjes? Vanuit mijn positieve instelling beantwoorde ik die vragen met een ja. Een ja dat enkele uren later kapot ging. Net als ik. Niet van verdriet, maar vanwege mijn lichaam. Het wil even niet meer.

Lachen

De afgelopen weken kreeg ik van zowel klanten als collega’s complimenten. “Wat knap dat je ondanks alles blijft lachen.” Ondank de nare situatie bleef ik doorgaan. Grapjes maken, vertellen dat er nog steeds hoop is. Natuurlijk voelde ik mij niet zo. Thuis was ik soms niet te genieten. Mijn vriendin heeft zo behoorlijk wat te verduren gehad. Waaronder een met opzet mislukte hutspot die er meer uitzag als kots. Nee, leuk was het de afgelopen tijd allemaal niet.

Onderdrukking

Toch, op mijn werk bleef ik doorgaan. Proberen iedereen op te peppen, om zo nog wat van de dagen te maken. Dankzij het hele team lukte dat warempel. De sfeer bleef goed, ondanks alle onzekerheid. Tot en met het afscheid nemen zette iedereen zijn beste beentje voor. Uiteraard met een glimlach en een traan. Soms boos vertellend wat klanten nu weer durfden te vragen. Of hun onzekerheden met betrekking tot de huidige situatie en alles wat zij moesten regelen. Intussen negeerde ik zoveel mogelijk de signalen die mijn lichaam gaf. Dat ik het misschien wat rustiger aan moest doen. Zelfs daar was hulp voor. In rustigere periodes werden leden van het kaderteam om en om eerder naar huis gestuurd. Om toch af en toe een rustmomentje te pakken.

Ziek

Helaas, onvoldoende zo blijkt. Want gisteren na het nieuws stort ik langzaam in. Een slechte nachtrust omdat ik mijn snot ergens kwijt moest en mijn keel in brand staat gecombineerd met hevig zweten. Jawel, de griep heeft mij inmiddels ook te pakken. Gecombineerd met spierpijn, hoofdpijn en geen trek in eten lig ik nu dus heerlijk in mijn bedje te typen. Want, zo is het dan ook wel weer: ik hoef me niet ziek te melden, maar kan gewoon lekker een dag niets doen. Rusten, tv series kijken en genieten van muziek. En misschien wat lezen en schrijven als het hoofd het toelaat. Wie wil dat nu niet? Solliciteren komt morgen wel. Nu eerst even bijkomen en kijken wat in mijn hoofd opkwam toen ik deze titel schreef!

Advertenties

2 reacties op “Man in de metro

  1. louterliefde
    17 februari 2016

    Als buitenstaander leek er telkens wel weer een oplossing voor de V&D te verschijnen, helaas.
    Heel veel beterschap! En dat solliciteren komt inderdaad wel een andere keer:)

    Liked by 1 persoon

  2. Sherry
    17 februari 2016

    Veel beterschap. Het komt goed.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 17 februari 2016 door in Actualiteit en getagd als .
%d bloggers liken dit: