Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Opruimen is niet de oplossing tegen plastic soep

Plastic soepOm de zoveel maanden is het groot nieuws. Een nieuwe technologie om al dat plastic uit het water op aarde te vissen. De één nog innovatiever dan de ander. Het is een groot probleem, die plastic soep in het water. Het leefklimaat bederft. Dat heeft direct invloed  op ons zuurstof gehalte. En op de voedselvoorziening voor de mens. De zee is een belangrijke bron wanneer het om ons eten gaat. Met technologische oplossingen proberen we een catastrofe af te wenden. Maar zijn al die schoonmaakoplossingen wel het antwoord op al die moeilijkheden die we hebben?

Disney

Meet Wall-E. Het eerste niet-geanimeerde beestje dat op een heleboel oeh’s en ah’s kan rekenen. Wall-E is een opruimrobot. Het enige werkende ding op aarde. Hij verzamelt afval, plet dit tot een kubus, welke hij vervolgens opstapelt. Stapels waar wolkenkrabbers niets bij zijn. Wall-E raakt echter van de leg wanneer een tweede robot ten tonele verschijnt. Hij raakt verliefd. Op Eve. Zij geeft zijn leven zin. Want zeg nou zelf, rommel die anderen achterlaten opruimen is behoorlijk geestdodend, niet? Wall-E leert een voor de mens belangrijke eigenschap kennen. Liefde. Een eigenschap die in de wereld van mensen uitgestorven blijkt te zijn.

Zombie’s

De mens is namelijk veranderd sinds hij de aarde heeft verlaten. Technologische mogelijkheden hebben het leven van de mens versimpeld. Eten, drinken en vertier in de vorm van digitale media is wat het mensenleven in de wereld van Wall-E nog behelst. Op een groot ruimteschip dat doet denken aan de Star Trek Enterprise. Aarde is immers onleefbaar geworden. Hoe dat zo? Doordat de mens gedachteloos is blijven consumeren. De mens heeft de aarde compleet uitgeput achter moeten laten voor een verblijfplaats in een ruimteschip. Het meest vervreemdende effect? De mens gaat niet meer met anderen om. Gelegen in een bed dat hem overal naartoe verplaatst, is contact met anderen niet langer noodzakelijk. De mens is een zombie geworden. Zonder na te denken eet, drinkt en geniet het van allerlei technologische oplossingen waarbij de ander geheel uit beeld is verloren. Het apocalyptische toekomstbeeld spat van de tv af.

Cultuur

Niet dat alle technologie in Wall-E zomaar wordt afgewezen. Zo komt er een keur aan voorbeelden die de mens veel hebben gebracht. Wat te denken van licht, dat de mens in staat stelt ook in donkere tijden door te leven? Of muziek overdraagbaar via casette en radio. En natuurlijk films, waarin verhalen over liefde centraal staan. Liefde die helaas uit de mensenwereld verdwenen lijkt te zijn. Wall-E laat ons nadenken over hoe we technologie dienen in te zetten om onze meest menselijke eigenschappen vorm te blijven geven. In plaats van deze uit te besteden aan robotica, of geheel te verliezen, vraagt het van de kijker kritisch te blijven. Een opdracht die nog steeds actueel is.

Robotica

Want is het niet erg wanneer we door technologie zo onafhankelijk van elkaar dreigen te worden, dat we zelfs niet meer in staat zijn tot liefde. Of beter gezegd, dit niet langer missen? Wat moeten we vinden van robots die onze ouderen in staat stellen nog contact met iets te hebben? Is het noodzakelijk om autistische kinderen gevoelens door middel van computerprogramma’s aan te leren? Is apparatuur die je in staat stelt je gevoelens over te brengen in games het antwoord om depressies tegen te gaan? Waar blijft nu precies de mens in de zorg voor elkaar?

Plastic soep

En wat te denken over onze manier van consumeren? Waarom bestrijden we alleen de symptomen als het afval dat we veroorzaken? Kunnen we niet beter bij de bron beginnen? Is het niet vreemd dat we ons gebruik van allerlei plastic niet bevragen? Hoe zeer ik al die technologische oplossingen ook toejuich die onze wereld ietsje beter moeten maken, vraag ik mij af of ze de daadwerkelijke oplossingen voor al die problemen zijn. Wall-E toont een wereld waarin ik als mens niet zou willen leven. Na zevenhonderd jaar de aarde te hebben verlaten komt een nieuwe generatie erachter wat het in al die tijd heeft moeten missen. De vraag aan de kijker: willen we de komende zevenhonderd jaar zonder aarde leven?

Advertenties

3 reacties op “Opruimen is niet de oplossing tegen plastic soep

  1. Ricardo
    26 februari 2016

    Uiteraard, maar voor de gehele wereldeconomie en bevolking zijn gedrag heeft veranderd is de hoeveelheid vervuiling verder gegroeid. Hetgeen er nu al is zien we immers ook graag verdwijnen. Maak kennis met de wereldburger Boyan Slat:
    http://www.theoceancleanup.com/blog/show/item/responding-to-critics.html

    Liked by 1 persoon

    • nielshagen
      26 februari 2016

      Voor mij is het ook en en. We moeten echter niet teveel juichen bij de tijdelijke oplossing. Vooral de tweede oplossing, ons gedrag veranderen, is nog lang niet gevonden. Juist daar moeten we veel energie in steken.

      Like

  2. resaarcle
    30 maart 2016

    Ik probeer tegenwoordig dat plastiek ook wat meer uit mijn lijf en leven te werken. Geen fan van. Wel van Wall-E en Eve.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 26 februari 2016 door in Duurzaamheid en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: