Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Discussie ‘Huppakee weg’ laat zien dat wetgeving goed is

Dood

E-DinaPhotoArt, ‘Walking on heaven‘.

Mensen doden die in de nabije toekomst veel pijn gaan ervaren. Mag dat? Met die vraag speelt de film Solace in op de morele gevoelens van de kijker. Een actuele vraag die enkele weken geleden week weerspiegeld werd in de documentaire 2Doc: Levenseindekliniek. De documentaire zorgde voor veel vragen. Met name de uitroep waar één van de gedocumenteerde alleen nog toe in staat was deed veel stof opwaaien: “Huppakee, weg!” Omdat zij niet meer in staat was het beter te articuleren wat zij wilde. Een waardige dood. Tegenstanders zagen daar vooral het gemak in waarmee we tegenwoordig over euthanasie praten. Maar is dat wel zo?

Solace

In de film Solace neemt iemand die de toekomst van mensen kan zien het heft in eigen hand. Hij kan het niet over zijn hart krijgen de verschrikkelijke pijn die mensen gaan lijden werkelijkheid te laten worden. Geheel volgens die gedachte vermoord hij ze op pijnloze wijze. De politie staat voor een raadsel. Wie is die seriemoordenaar die mensen ombrengt alvorens zij zullen lijden? Naarmate de film zich ontrolt krijgen we steeds meer begrip voor het handelen van de moordenaar. Nabestaanden zijn zelfs blij wanneer zij door autopsie te horen krijgen dat de overledene in niet al te lange tijd ernstig aan één of andere aandoening zou lijden. “Gelukkig heeft hij dat niet hoeven meemaken.” is hun reactie.

Euthanasie

Een goede dood, zo spreekt uit hun oordeel. Voortijdige euthanasie, zonder dat betrokkenen hebben kunnen overleggen wat zij willen? Het is precies waar de Levenseindekliniek zich hard voor maakt. We moeten met z’n allen bespreekbaar maken wat we willen voor ons zelf. Maar zijn we in dat ‘later’ wel dezelfde persoon? Bij ieder individu ligt dat anders. Wat we doen is op papier zetten wat we in de toekomst als uitzichtloos lijden zien. Naar dat papier verwijzen we wanneer we daadwerkelijk in die situatie zitten waarin we euthanasie willen. Deze manier werkt. Met name bij mensen die lijden aan lichamelijke ziektes als kanker is de zaak duidelijk. Dat blijkt vooral wanneer we dit tegen de praktijken uit de film Solace afzetten. Mensen hebben zelf mee kunnen beslissen en zijn min of meer dezelfde persoon als van voor of tijdens de ziekte.

Overleg

Het belangrijkste verschil tussen iemand doden of euthanasie toepassen zit hem in het overleg dat plaats vindt. Bij een moord is dat niet het geval. Niet alle belanghebbenden, vaak de te doden persoon als meest voorname, worden meegenomen in de vraag of zij het met de handeling eens zijn. Maar wat bij euthanasie vooral opvalt, is dat ook nabestaanden en zelfs mensen binnen dezelfde samenleving een stem hebben wanneer het om deze praktijk gaat. Door middel van politiek overleg hebben we wetten vastgesteld waarbinnen deze praktijk wel en wanneer deze niet mag worden uitgevoerd. Zodoende is het helder vast te stellen wanneer euthanasie geoorloofd is. In de meeste gevallen althans. Er zijn gevallen waarin het voor veel mensen helder is dat iemand uitzichtloos lijdt. De vraag in die gevallen is echter of die persoon dat zelf ook zo ziet. In het debat omtrent euthanasie gaat het vaak om die gevallen. Wat doen we met mensen die hun wens niet of slechts ten dele lijken uit te spreken?

Geestelijke ziektes

Wat te doen met mensen die ernstig lijden aan dementie of andere geestelijke ziektes? Zij kunnen, voordat de ziekte zich ontwikkelt, wel omschrijven wat zij wel en niet willen. Maar houdt zo’n beschrijving nog stand wanneer zij daadwerkelijk aan de ziekte lijden? Neem nu dementie. Deze ziekte tast iemand zodanig aan, dat zijn persoonlijkheid er onder lijdt. Kunnen we nog spreken over dezelfde persoon als de persoon die zijn wens in een laat stadium van de ziekte uitspreekt? Wat als de persoon het lijden vindt meevallen maar dit niet meer onder woorden weet te brengen. Hoe gaan we met die situaties om? Kan een uitleg van een ander volstaan om aan te geven wat de persoon met dementie die dat niet langer kan articuleren wil? Het zijn deze gevallen waarbij euthanasie een moeilijk verhaal is. Een moeilijk verhaal waarbij de stichting Levenseindekliniek zich hard maakt wetgeving ruimer op te zetten. Dan hoeven we namelijk niet meer in dit soort lastiger situaties terecht te komen. Maar is dat wel wat we moeten willen? Is de vele discussie die we nu hebben niet juist precies een teken aan de wand dat we het goed georganiseerd hebben? Laat de euthanasiepraktijk zijn zoals die is. Want met een beetje discussie over wel of niet, daar wordt niemand slechter van.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 10 maart 2016 door in Film en TV en getagd als , , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: