Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Tien albums voor de depressieve bankzitter

Inmiddels zit ik bijna twee maanden thuis en ken ik mijn bank beter dan wie ook. Je zou zeggen dat het wel eens tijd wordt om er vanaf te komen. Niets is minder waar. Ik vind deze plek heerlijk. Mijn billen passen perfect in de voorgevormde plek die voor mij bestemd is. Natuurlijk doe ik dat niet zonder vermaak. Muziek staat hier dagelijks op. Deze albums helpen mij de dag door zodra ik mijn vaste plek inneem. Tien albums voor de depressieve bankhanger.

10. The Velvet Underground – The Velvet Underground & Nico

Om eerlijk te zijn had ik hier ieder album van Lou Reed, Nico en/of The Velvet Underground neer kunnen zetten. Dit album, het eerste, is echter iconisch. Zelfs wie nooit van deze namen heeft gehoord kent tenminste de bekende bananenhoes. Geproduceerd onder toeziend oog van meesterkunstenaar Andy Warhol is dit het album voor mensen met depressieve gevoelens. Het laat zien dat het allemaal nog wel wat erger kan. Heroin is mijn favoriet.

9. Portishead – Dummy

Ik ken Portishead niet goed genoeg. Kende. Inmiddels kan ik vrijwel alles meezingen. Herontdekt door Songpop waarin Glory Box mijn favoriete te raden nummer is ben ik het werk van deze Engelse band gaan beluisteren. Soms stevig, vaak duister en vaak steengoede teksten. Muziek waar je je bank echt niet vanaf komt.

8. Nine Inch Nails – The Downward Spiral

De hardste band in dit lijstje. De teksten van frontman Trent Reznor zijn vaak niet te ontcijferen door de alles verscheurende gitaren.  Alleen dat al maakt de muziek niet te beluisteren voor wie in een goede stemming is. Wie dat niet is, neemt de tijd om één en ander wel te herkennen. Met alleen al songtitels als Mr. Self Destruct, Big Man With a Gun en Hurt begrijp je dat dat nooit de goede kant op gaat.. Die laatste track komt trouwens nog een keer in dit lijstje voor.

7. The Smiths – Meat is Murder

The Smiths mag in een lijstje als deze natuurlijk niet ontbreken. Ook hier was het lastig om een keuze te maken tussen al die albums die zij maakten. Eigenlijk passen ze allemaal in dit lijstje, overigens net als voorloper Joy Division, die dit lijstje niet gehaald heeft. Meat is Murder. Deze is voornamelijk bijzonder vanwege het schoppen tegen de politieke orde van die tijd.

6. The Doors – Live at the Bowl ’68

Natuurlijk kan Jim Morrison niet ontbreken in dit lijstje. De man die het sterven op je 27ste groot maakte onder depressieve artiesten heeft de perfecte stem voor die momenten dat het allemaal even niet zo lekker gaat. Met thema’s die voornamelijk irrationeel, chaotisch en gewelddadig zijn is het heerlijk meeschreeuwen met de stem van Morrison.

5. Johnny Cash – American Songbook IV: The Man Comes Around

Ik noemde al even Hurt bij Nine Inch Nails. Johnny Cash maakte er zijn versie van die zoveel bekender is bij het grote publiek. Hij deed dat voor zijn American Songbook, met daarbij een aanpassing die zijn verbondenheid met het Christendom laat zien. Lijden is de weg en wie naar Cash luistert hoort dat terug in zijn stem. Het is hem vergeven dat hij dat vanuit religie dient te doen.

4. The God Machine – Scenes From the Second Storey

Zei ik religie? Een heel mooi bruggetje naar The God Machine. Anders dan de naam doet vermoeden heeft die band helemaal niets religieus. Wanneer je dit album luistert denk je dat er werkelijk niets moois in de wereld is. Ongetwijfeld de reden dat zoveel bankhangers liever depressief binnen blijven dan naar buiten gaan.

3. Madrugada – The Nightly Disease

Het is een lastige lijst om door te komen en vooral iets nieuws te zeggen. Want net als alle voorgaande albums spat ook dit album van de creativiteit wanneer het om het beschrijven van donkere dagen gaat. En ook hier voeren gitaren de boventoon. Zou er een verband zijn tussen dat instrument en het gevoel dat het kan opwekken?

2. Radiohead – Ok Computer

Ondanks mijn voorkeur voor elektronische muziek – dat zou je niet zeggen gezien deze lijst – is Radiohead pas de eerste band die in die hoek geplaatst kan worden. Natuurlijk met gitaar. Maar ook met vervreemdende elementen waardoor je niet weet wat zanger Thom Yorke bedoelt. Precies zijn bedoeling. Hij wil het nihilisme in onze samenleving beschrijven. Jammer dat precies dat zijn muziek waardevol maakt. Schrijft hij zo het nihilisme niet teveel toe?

1. Nirvana – Unplugged In New York

Kurt Cobain kun je direct met Thom Yorke op één lijn zetten als het gaat om ontevreden met deze wereld te zijn. Politiek, consumptie maar ook de eeuwige strijd tegen pijn, alcohol en drugs vormen de legende die om de beste man heen hangen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ook hij een plekje in de eeuwige club van 27 heeft weten te bemachtigen. Vaak schreeuwerig en vol chaos, doet hij op dit album precies het tegenovergestelde. Dan komen de teksten pas echt hard aan. Daarmee de absolute topper in deze lijst.

Advertenties

3 reacties op “Tien albums voor de depressieve bankzitter

  1. de Ballonnendoorprikker
    11 april 2016

    Dag Niels,

    Ik mis Unknowne PLeasure van Joy Division.

    Liked by 1 persoon

  2. Sandra
    11 april 2016

    Zo super dat je the Godmachine er bij hebt staan. Mijn all time favorite in het genre.

    Liked by 1 persoon

  3. Marion
    8 mei 2016

    Portishead! Helemaal vergeten! Ooit nog gezien tijdens een festival. Heerlijke muziek. Net als bijna alle nummer hierboven. Je moet ook depressief zijn om van al dit moois te kunnen genieten! 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: