Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Kanker is geen sport

CasinoWat weet jij eigenlijk over je ouders? De mensen die je hebben opgevoed. Die jarenlang hun normen en waarden aan jou hebben proberen over te dragen. Die zij ook ooit weer van hun ouders doorgegeven hebben gekregen. Wat weet jij over hoe zij hun leven leefden? Het leven voordat ze jou, je broertjes en/of zusjes kregen? Hadden ze een goede jeugd? Waren het studenten die van wilde feestjes hielden? Weet je überhaupt iets over hun verleden? Is het eigenlijk normaal dat je dat te horen krijgt? Ik weet vrijwel niets van mijn ouders leven van voor mijn geboorte. Mijn vader had lang haar, een snor en een motor. En mijn moeder? Die had vroeger kanker.

Held

Twaalf jaar was ik toen ik daar achter kwam. In de stoel bij de orthodontist. Ik kreeg mijn eerste beugel aangemeten. De ortho vroeg aan mijn moeder hoe het met haar ging. Liggend in de stoel ving ik woorden op als kaak, prothese, bot en kanker. Thuis vroeg ik waar het over ging. Ze vertelde haar verhaal. Hoe ze als vijftienjarig meisje geopereerd werd om een vorm van kanker te bestrijden waar vrijwel niets over bekend was. Maanden lag ze in het ziekenhuis. Onzeker over haar toekomst. Of ze beter zou worden. Wat ze hierna zou gaan doen. Of ze ooit nog kinderen zou kunnen krijgen. Maar ze kwam er bovenop. Kanker overwonnen, studie afgemaakt, doorgeleerd, een baan gekregen, mijn vader ontmoet, kinderen gekregen. Alles wat ze nog wilde doen lukte, zo vertelde zo. Ik zag mijn moeder als een held. Het gevecht tegen die verschrikkelijke ziekte als klein meisje winnen. Dat is toch ontzettend knap?

Kanker

Zo’n tien jaar geleden belt mijn moeder mij op. Ik woon inmiddels op mijzelf en dus gebeurt dat wel vaker. Maar wanneer ik haar stem hoor weet ik meteen dat het niet goed zit. Kanker. Niets te maken met de ziekte van zo’n dertig jaar geleden. Maar wel weer kanker. In de nier dit keer. Zo snel mogelijk onder het mes en dan afwachten. Geen goed nieuws. Uitzaaiingen door het gehele lichaam. Vervolgens het circus. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Verschillende medicijnen. Tot het niet langer gaat. Na een ‘strijd’ van zes jaar heeft mijn moeder er geen zin meer in. Het is mooi geweest. Alles wat ze nog wilde meemaken is volbracht. Veel tijd met mijn vader, kinderen met een diploma op zak en uit huis, afscheid genomen van een groot aantal mensen. Het is goed zo.

Sport

Van dichtbij mocht ik meemaken hoe dat gaat, die ‘strijd’ tegen kanker. Sporttermen die rondgeslingerd worden als opboksen tegen de ziekte, niet willen verliezen, de volgende ronde ingaan, twee-één achterstaan, blijven vechten, de hoop niet opgeven. Ze betekenen niets wanneer je de ziekte en de ziekenhuiswereld eromheen bekijkt. Het is een kille wereld waarin sommige mensen geluk hebben terwijl andere er aan ondergaan. Daar heb je zelf geen invloed op zoals dat wel het geval is in een sportwedstrijd. Maar dat het wel zo geframed wordt waardoor jan en alleman op feestelijke en sportieve wijze geld voor een goed doel inzamelen voelt vooral bizar. Kanker is geen sport noch een feestje. Maar waarom stellen we het ons wel zo voor wanneer er geld nodig is voor de wetenschap om de ziekte tegen te kunnen gaan?

Misselijk

Het maakt me misselijk, die hetze eromheen. Blije mensen die zes keer een berg op fietsen terwijl doodzieke mensen kotsend in het ziekenhuis liggen. Ja, het is fijn dat er zo geld binnenkomt. En het is mooi dat er mensen zijn die zijn genezen. Maar moeten we dat werkelijk in sporttermen bekrachtigen? Want wat betekent dat over al die mensen die het niet redden? Hebben die niet hard genoeg gestreden? Hebben ze de handdoek te snel in de ring gegooid? Waren ze de motivatie kwijt? Hebben ze te weinig getraind? Was het een gebrek aan concentratie? Of zijn ze simpel weg niet goed genoeg? Het niet waard om de strijd te winnen? Want waar winnaars zijn, zijn ook verliezers. Dat is de pijnlijke conclusie die ik trek wanneer je kanker neerzet als een sport. Misschien tijd om een ander frame te kiezen? Bijvoorbeeld die van de loterij. Dat je pech hebt als je verliest terwijl de winnaars zich vooral dankbaar dienen te betonen. Dat is waar het meer op lijkt. Met zijn allen naar Holland Casino om geld te winnen tegen kanker. Of ligt dat marketingtechnisch misschien niet zo lekker? Want ja, het huis wint altijd.

Advertenties

5 reacties op “Kanker is geen sport

  1. Karin
    8 mei 2016

    Goed geschreven. En hoe waar.

    En ik heb de neiging je een knuffel te geven nu. Wat natuurlijk raar is. Want ik ken je helemaal niet. Maar toch.

    Liked by 1 persoon

  2. Goed geschreven.

    Liked by 1 persoon

  3. claudiakuijpers
    8 mei 2016

    Ik heb er ook moeite mee. Ik kreeg tijdens mijn ziekteperiode een boek van een familielid dat ‘Held’ heette. Was lief bedoeld, maar ik voelde me alles behalve een held. Helden zijn voor mij mijn grootouders die Joodse onderduikers gedurende drie jaar op zolder hadden. En het is inderdaad zoals je schrijft, de een heeft geluk en de ander pech. Ik heb geluk gehad, maar het blijft voor altijd een klein duiveltje op mijn schouder.

    Goh, dan heb je ook jong je moeder verloren. Blijft een groot gemis hè.

    Liked by 1 persoon

  4. Berteke Langelaan
    10 mei 2016

    Herkenbaar! Als ex?-kankerpatiente word ik beroerd van al strijdtermen die gebruikt worden als je de pech hebt met deze klote ziekte te worden geconfronteerd.
    En het is zo hardnekkig.

    Liked by 1 persoon

  5. Roos
    11 mei 2016

    Tja, eigenlijk beschrijf je de kloof tussen degene die ziek is, en ‘toeschouwers’. Mensen proberen woorden te geven aan dingen die ze zien, ook aan dingen die ze niet begrijpen. Als jij degene bent die ziek is, verandert er iets en ga je dingen anders zien en andere woorden gebruiken…
    Ik begrijp je frustratie heel goed hoor; een kennis van me fietst ieder jaar naar Duitsland en/of Oostenrijk om geld voor het Nationaal Fonds tegen Kanker. Voor haar ook een manier om het verlies van haar moeder te verwerken, en niet enkel de sport. Maar, toch vraag ik me af wat het fietsen te maken heeft met de ziek(t)en. Sporten voor zieken… Tja, het is inderdaad wel wat raar.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 8 mei 2016 door in Actualiteit en getagd als , , , , , .
%d bloggers liken dit: