Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

De aansteller

Persoonlijk“Stel je niet zo aan.” Zeven jaar ben ik. Net thuisgebracht door twee vriendjes. Hinkelend. Gesprongen van een hekje, verkeerd geland en nu niet meer op mijn voet kunnen staan. Mijn moeder weet zich wel raadt. Normaal doen en doorgaan. Ik trek me terug op mijn kamer. Eten doen ik niet. Alles doet me denken aan de pijn. Maar mijn moeder wil er niet aan. De volgende dag kan ik nog steeds niet lopen. Toch maar even langs de dokter. Die stuurt me door naar het ziekenhuis. Middenvoetsbeentje gebroken. Het verandert mijn moeders mening niet. Pijn lijden hoort erbij.

Het heeft me getekend voor het leven. Inmiddels ben ik dertig jaar. De afgelopen tien jaar ging ik één keer naar de dokter. Ik durf niet. Bang dat ik word uitgelachen omdat er niets aan de hand is. Zo’n tien jaar geleden ging ik dus nog een keer. Had ik al drie weken lang keelpijn. Een keelpijn die mijn leven terroriseerde. Geen eten, geen drinken. Inmiddels was ik al zo’n vijf kilo kwijt. Bij de dokter aangekomen mocht ik een half uur in de wachtkamer wachten. Het ‘consult’ duurde één minuut. Keelontsteking. Rustig aan doen en als het over twee weken niet weg is nog maar eens terugkomen. Dan is het misschien tijd voor een antibioticakuur. Van de dokter moet ik het dus ook niet hebben.

Wanneer ik tegenwoordig een pijntje voel, ik ben immers al dertig, kijk ik dus maar op het internet. Meestal komt er uit dat ik kanker heb. Longkanker, leverkanker, nierkanker, anuskanker. Daar heb ik dus geen zin in. Ik weet wat kanker met je doet. Medicatie die je nog zieker maken. Om uiteindelijk heel misschien een jaar of wat langer te leven. Nee, dan liever door blijven drinken, roken en pillen slikken. Prima verdovingsmiddelen die je weer doen opstaan en verder leven. Tot je een keertje neervalt. Maar is dat niet het allermooiste? Doodneervallen? Niet wakker worden?

Het wordt tijd voor een tatoeage. “Niet reanimeren alstublieft.” Mooi is dat. Moet je wel zorgen dat je altijd met ontbloot bovenlichaam rondloopt. Anders beginnen ze gewoon te pushen. Pas wanneer de defibrillator tevoorschijn komt zien ze je levenswens. Of doodswens eigenlijk. En dan kan het al te laat zijn. Is dat hart weer gaan pompen. Waarna je de rest van je leven achter zo’n rollator kan lopen met enkele gasflessen in het mandje. Niets voor mij. Het is ook niet toevallig dat dat ding rijmt op defibrillator. Nee, laat mij maar dood gaan.

Ik ben dus ziek. Dinsdag een pijnlijke keel. Keelkanker. Woensdag koorts. Leverkanker. Vandaag doet mijn hele lichaam pijn. Uitzaaiingen all over the place. Als ik het internet moet geloven. Voor mij geen reden om naar de dokter te gaan. Die zegt toch dat ik het nog een paar weken aan moet kijken. Om vervolgens met een antibioticakuur aan te komen zetten. Waarna ik als vanzelf weer opknap. Als Jezus herrijs uit mijn bed. Nee, ik herinner gewoon de woorden van mijn moeder. “Stel je niet zo aan.” En maar hopen dat ik morgen niet aan de chemo hoef.

Advertenties

5 reacties op “De aansteller

  1. von Bloghausen
    19 mei 2016

    Ik kwam eens bij de huisarts met een aardige snee in mijn duim. “Rookt u?”
    “Stop daar eerst maar mee.”
    Dus.

    Volledig eens met jouw verhaal. 👍🏼

    Liked by 1 persoon

  2. Marion
    19 mei 2016

    Knallend raak weer, dit artikel. Tegenwoordig moet je zelf inschatten of je ziek (genoeg) bent en als je dan eindelijk de stap naar de HA weet te maken, moet je ook nog sterk genoeg zijn om hem of haar te overtuigen. Ik prijs mij overigens gelukkig met mijn huisarts. Helaas heb ik de uitzondering op de regel.

    Liked by 1 persoon

  3. Myriam
    19 mei 2016

    Prachtig, hahahaha. Ik wens oprecht dat je gewoon een griepje hebt 🙂

    Liked by 2 people

  4. Falderie
    19 mei 2016

    bij ons was het motto: als je ergens iets voelt, ga je naar de dokter.
    dat bespaart me nog altijd veel ingebeelde ziekten denk ik 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. Roos
    19 mei 2016

    Mijn HA moet altijd heel erg lachen als ik vertel wat ik op internet las over mijn kwaaltjes. “Ze overdrijven…” Jep, dat weet ik. Tegenwoordig krijg je overal kanker van. Mijn HA nam me serieus genoeg om even een onderzoekje te doen, waarna geconcludeerd werd dat ik me geen zorgen hoefde te maken; de hormoonhuishouding bleek van slag. Tja, hoeveel vrouwen krijgen dat niet dagelijks naar hun hoofd geslingerd? “Het zullen de hormonen wel zijn.” 😉 Maar, beterschap! Ennuh, verman jezelf een beetje. 😛

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 19 mei 2016 door in Leven en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: