Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

The Great Escape blijft ook zonder headliners drie dagen boeien

The Great EscapeLeegstand, vergane hotels, afgebroken pier en op iedere straathoek een slapende zwerver. Bij aankomst in Brighton voldoet het beeld aan alle verwachtingen. Wie de stad snel doorkruist heeft niet in de gaten dat dit het decor is van één van de belangrijkste showcase festivals ter wereld. Wie verder kijkt ziet een hippe studentenstad, kunst op iedere straathoek en graffiti werken waar men in Berlijn jaloers op is. De perfecte locatie voor The Great Escape, het festival waar ontdekken centraal staat.

Belgen

Drie dagen lang muziek van bands en artiesten luisteren waar je op voorhand nog nooit van hebt gehoord. Dat kan tegenvallen, maar zo af en toe ontdek je een pareltje dat wel eens belangrijke plekken in festivalland kan gaan innemen. Tijdens The Great Escape zijn het vooral de Belgen van Warhaus en Go March die weten te imponeren. Warhaus is het soloproject van één van de frontmannen van de Belgische band Balthazar. Anders dan in die formatie is hier geen plek voor gitaargeweld. Wel krijgt het publiek een singer-songwriter voorgeschoteld die een ouderwetse jazzsound combineert met elektronische invloeden. Jammer dat je ook op Engelse overdekte plekken niet mag roken.

Een dag later staat de elektronische formatie Go March op het programma. We vrezen vanwege de bar waar de band mag spelen. De dag ervoor hebben we deze ook bezocht en waren niet onder de indruk van het geluid. Het kraakt en schuurt en dat ligt niet aan de jongeman die het spelen van verschillende instrumenten beheert. Hij is niet gelukkig met de kwaliteit van hoe zijn ingespeelde stukken ten gehore komen bij het publiek. Kan het systeem een band aan? De omschrijving in het festivalboekje laat namelijk geen ruimte open voor interpretatie. Kraftwerk. Zo klinkt het ook, in een moderne jasje. Wonderwel houdt het systeem zich goed staande. Helaas is het nog vroeg waardoor niemand de lust voelt om te dansen. Maar wat als deze band in een uitverkocht Paradiso staat?

Indruk

Het festival hoeft het niet alleen van de muziek te hebben. Ook Brighton zelf drukt een nadrukkelijke stempel op de sfeer. In meer dan twintig locaties treden in drie dagen zo’n driehonderdvijftig acts op. De ene plek nog mooier dan de ander, die dan vaak weer door verval, unieke plaats of kleine ruimte indruk weet te maken. Waar anders vind je tussen gokhallen weggestopt op een pier een plek om muziek te beluisteren? Voor Engeland is Brighton geen dure aangelegenheid. Aan kleine eettentjes die een breed scala aan gerechten voorschotelen geen gebrek. Naast een groot overdekt winkelcentrum zijn er tal van straten met winkels gericht op de vele studenten. Pubs voeren niet de boventoon, het is een zoektocht om er bij één uit te komen. De veelal jonge inwoners van Brighton zijn te vinden in microbrouwerijen, koffietentjes en eetcafés.

Nickelback

Toch zijn er ook minpunten. Zoals lange rijen bij populaire bands als Black Honey, BISHOP en Let’s Eat Grandma. De organisatie probeert dat op te lossen door deze bands twee keer op te laten treden. Het mag niet helpen. Binnenkomen is een ramp. Voordeel is dat je naar een optreden op een andere locatie kunt lopen. Binnen vijf minuten ben je ergens anders binnen. Zo kan het gebeuren dat we The Hunna zien, een band die qua geluid een mix tussen Kings of Leon en Nickelback weet te produceren. Ergens anders krijgen producers uit India een kans om van zich te laten horen. Muziek maken kunnen ze wel. Het verzorgen van een live optreden is een andere tak van sport. Met bibberende knieën, nul interactie en veel fouten zorgen zij dat de zaal al snel leegloopt. Zei ik eerder dat Brighton niet duur is? Dat geldt niet voor het bier. Een pint heb je voor vijf pond. Zelfs in Amsterdam is het goedkoper pilsen.

Nederland

Dat is niet de enige vergelijking met Nederland. Zo is één van de grootste leveranciers van het festival Heineken. Op het middelpunt van het festival, een biergarten, wordt het bier in grote getale geschonken. Een ander oranje tintje is het Dutch Impact Party met top acts uit de Lowlands. Wij zien Klyne en zagen dat het goed was. Een hoogtepunt noemen we het niet. Wel het optreden van LISS. Wanneer de band het podium betreedt klinkt er wat gelach vanuit de zaal. Vijf straatschoffies van een jaar of zestien waarvan één van de frontmannen Ewan McGregor uit Trainspotting lijkt na te bootsen. Wanneer de band begint te spelen en de andere frontman zijn stem laat horen, gaat de aandacht naar de muziek. Waar halen zij die fijne Motown sound vandaan? LISS is de perfecte verbeelding van waar The Great Escape om draait. Van vooroordelen bewust maken en je daarna met het tegengestelde om de oren slaan. Het festival weet het publiek drie dagen lang te boeien. Welk ander festival lukt dat, zonder grote publiekstrekkers?

Advertenties

Eén reactie op “The Great Escape blijft ook zonder headliners drie dagen boeien

  1. Pingback: Festival voorpret: The Great Escape 2018 | Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 24 mei 2016 door in Muziek en getagd als , , , , , , , , , , , .
%d bloggers liken dit: