Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Verdriet

GiroKapot gelopen relaties, ontslagen na faillissement, het overlijden van mijn moeder. In mijn leven ken ik heel wat verdriet. Persoonlijk verdriet. Zaken die mij raken, waar ik emotioneel ontregeld door raak. Uren, dagen, soms wekenlang ben ik niet te genieten. Ik kan nergens mijn hoofd bijhouden en raak snel geïrriteerd. Afgelopen vrijdag was het weer zo ver. In één klap sloeg mijn humeur om als het weer kan doen na een zomerse dag. Waarom? De val van Steven Kruijswijk.

Giro

Drie weken lang volg ik de Giro. Voor mij is het de mooiste wielerkoers van het jaar. Ik houd van onbegaanbare wegen, steile klimmen en een peloton dat niet gecontroleerd wordt. Iedereen kan winnen in Italië. Ploegenspel bestaat niet. Omdat de grote kanonnen gespaard worden voor Frankrijk moeten in de laars van Europa renners die aan elkaar gewaagd zijn het doen. Dat levert steevast spektakel op. Gecontroleerd sprinten waarbij de winnaar van tevoren bekend staat? Niet in Turijn. Bergetappes waar kopmannen wachten tot de laatste berg? Daar lenen Italiaanse Alpen zich slecht voor. Ploegen die elkaar het leven zuur maken door tempo te maken dat nauwelijks bij te houden is? In de Giro kan dat niet. Grootste winnaar? De kijker, die nog het meest geniet van dit alles. Alleen deze kijker afgelopen week dus even niet.

Oranje

Zo zag het er op voorhand niet uit. De Giro van dit jaar blijkt al snel een Nederlands feestje te worden. Met Dumoulin die in de eerste etappe het roze veroverd en Maarten Tjallingii die na de derde rit de bergtrui mag komen ophalen. Dat allemaal in Nederland. Met de start in Apeldoorn en twee ritten tussen Arnhem en Nijmegen mogen we ons met zo’n start in de handen wrijven. Het geroezemoes begint dan al. Zou Dumoulin zijn verrassende zesde plek uit de Vuelta van vorig jaar kunnen voortzetten met Giro winst? Zelf houdt hij de boot af. Geen hoogtestage. Hij heeft voornamelijk getraind voor de tijdritten met het oog op de Olympische Spelen later dit jaar. Zijn concurrenten kijken de prestaties met argusogen aan. Als je mee kunt doen om de overwinning, zul je dat niet laten. Toch? De achtste etappe brengt duidelijkheid. Dumoulin valt weg uit het klassement. Een blessure aan het zitvlak zet hem terug naar plek elf. In de tijdrit kan hij, mede door veranderde weersomstandigheden, niet overtuigen. Wie wel? Steven Kruijswijk. De man die plots op plek vier staat.

Bergen

Dan moeten de bergen nog komen. Het terrein van Kruijswijk. Vorig jaar liet hij al op dat terrein zien bij de betere renners in Italië te horen. In het verleden liet hij meer mooie Giro klasseringen zien. Door pech, valpartijen en niet opletten kwam hij nooit in aanmerking voor het podium. Dit jaar is anders. Kruijswijk verliest nergens tijd op zijn concurrenten. Vervolgens vliegt hij tegen de bergen op omhoog. Na drie weken heeft hij een voorsprong van drie minuten opgebouwd. Dat kan niet meer fout gaan. De laatste twee bergetappes moet hij overleven. Dat lijkt hij ook te gaan doen. Op de verschrikkelijke Colle Dell’Agnello waar tussen sneeuwwanden gefietst moet worden gaat Kruijswijk moeiteloos met andere berggeiten mee. Op de top pakken ze een voorsprong die ze niet mer weg hoeven te geven. De regisseur zoemt in op zwoegende tegenstanders die het hoogste punt nog moeten passeren. Dromen over roze worden werkelijkheid. Dan een herhaling. De roze trui onderuit. Het moment waarop mijn verdriet begint.

Verdriet

Verdriet dat volgt op het begrip dat dit niet meer goed gaat komen. Geen roze trui naar Nederland. Vallen met de fiets, dat doet zo ontzettend pijn. Hij gaat hij verder? Stapt hij überhaupt nog op? Zeventig kilometer nog. Uiteindelijk verliest Kruijswijk zo’n vijf minuten. Vol ongeloof kijk ik naar de tv. Hoe kan dat nou? De beste man in koers die op een ogenschijnlijk ongevaarlijke plek onderuit gaat. Is het een bewuste stuurfout om volgend jaar voor Astana te rijden? Zag hij na die beklimming toch even zwarte sneeuw? Gleed zijn achterwiel nou weg? Het interview na de koers is pijnlijk. Vooral omdat Kruijswijk zelf er ogenschijnlijk rustig onder blijft. Stoïcijns beantwoordt hij de vragen van journalisten. Ik kan het niet aan, zet de tv uit en wil er niets van horen. Ik pak een boek, stap in bed en droom hoe Kruijswijk het roze de volgende dag weer aantrekt. Als ik opsta geloof ik het nog steeds niet. Ik moet hem in zijn vertrouwde geel-witte trui zien om het te beseffen. Geen roze trui. De tv gaat uit. Dit hoef ik niet te zien. Het verdriet is te vers. Het duurt nog enkele dagen, weken of zelfs maanden voordat ik hier overheen ben. Hoe zal Kruijswijk dat ervaren? Wat vertelt hij journalisten? Hoe gaat hij zulke vragen beantwoorden? Ik denk terug aan het interview na zijn verloren race en weet het antwoord. “Volgend jaar weer een kans.”

Advertenties

2 reacties op “Verdriet

  1. claudiakuijpers
    30 mei 2016

    Blijf vooral schrijven Niels. Je wordt alleen maar beter.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 30 mei 2016 door in Sport en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: