Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Stage lopen is niet meer wat het geweest is

Stagiair

Sean MacEntree, ‘Internship

Stagelopen. Dat was voor mij een ramp. Hoe zet je koffie? Waar staat de stofzuiger? Waar moeten de prullenbakken worden geleegd? Ik woonde nauwelijks op mijzelf en had tijdens mijn studie alleen maar leren argumenteren. Tegen een koffiezetapparaat, stof of weg te gooien papieren heeft dat nauwelijks zin. Gelukkig werd ik prima opgevangen. Ik had een leuke tijd, maakte een mooie serie lezingen en leerde koffie zetten. Eindcijfer 8. Tegenwoordig neemt geen bedrijf daar nog genoegen mee. Stagiaires moeten participeren. Meedoen, leren hoe het werk verzet dient te worden. Tot aan het gênante af.

Marketing

Zo zijn stagiaires tegenwoordig handige marketinginstrumenten. Je zet ze met hun klusjes en een onbeholpen houding op Facebook en Twitter. Dat zal ze leren. Het levert gegarandeerd likes en aandacht op. Alles om een merk, product of dienst bekender te maken. Dat dat ten koste gaat van het aanzien van de stagiair maakt niemand iets uit. De stagiair zelf heeft het nakijken. Zegt hij nee, heeft dat direct invloed op hoe men in het bedrijf naar hem of haar kijkt. Daarom doen ze schaapachtig mee. Als een boer met kiespijn gaan ze op de foto, film of doen hun verhaal. Niet langer in de anonimiteit van het bedrijf waar een fout met de mantel der liefde bedekt wordt, maar vol in de spotlight waar iedere reaguurder zich af kan reageren. Twee voorbeelden die mij dit tot dit blog inspireerden.

Best Kept Secret

Het begon met het festival Best Kept Secret. Hierboven zie je stagiair Nathan. Hij hoefde niemand van koffie te voorzien, schoon te maken of prullenbakken te legen. In plaats daarvan kreeg hij de dankbare taak honderden postpakketjes te maken voor de gelukkige eerste kaartkopers van het festival. Vinyl pakken, karton eromheen, dichtplakken en van een adres voorzien. 1500 maal. Het leverde hem een mooi plekje op de socials van het Nederlandse festival op. Enkele weken later gaf men hem nog een taak. Posters plakken. Om vervolgens met post-its al die plakkaten opnieuw af te gaan. Er was nog een headliner ‘vergeten’. De stagiair kreeg de volle lading. Maar ach, hij moet het werk nog leren. Dat vergeven we hem dus wel. Toch?

Das Mag

Niet alleen Best Kept Secret zet haar stagelopers in de schijnwerpers. Deze week deed boekenuitgever Das Mag het met Roos. Ze staat wat ongemakkelijk met een lading boeken op de foto. Deze boeken mag ze verspreiden in verschillende treinen. Nederlanders kopen het boek van Lize Spit namelijk nauwelijks. Terwijl de dikke pil in België niet is aan te slepen. Geen idee hoe dat kan. Dus probeert de uitgever met een stukje guerrilla marketing ons land alsnog aan het lezen te krijgen. Door enkele mensen een gratis exemplaar te laten vinden bij de NS. Een interessante test om te zien of de mond op mond reclame vervolgens voor meer verkopen gaan zorgen. Ik twijfel. Ik verwacht dat we de komende weken in al die straatbibliotheken die ons land rijk is exemplaren van ‘Het smelt’ zien staan. Ik houd ze in ieder geval goed in de gaten.

Stage

Wat je tegenwoordig allemaal niet over moet hebben om je felbegeerde papiertje binnen te halen. Je vrienden die je herinneren aan dat schaamtevolle moment. Op je nummer gezet voor het oog van zeventien miljoen Nederlanders. Nooit ben je zeker of je toekomstige werkgever je herkent van één of andere publiciteitsstunt. Ik prijs mijzelf gelukkig met mijn eigen onkunde die netjes binnen het stagebedrijf zijn blijven hangen. Koffie zetten, stofzuigen en het papier weggooien. Ooit lukte het mij niet. Niemand die dat weet. Zolang ze mijn blog niet lezen.

Advertenties

4 reacties op “Stage lopen is niet meer wat het geweest is

  1. Melanie
    14 juni 2016

    mja.. je laat het wel even in een ander daglicht zien op deze manier.
    Sterk.
    Ik zou ook voor de koffie en stofzuiger gaan!

    Liked by 1 persoon

  2. Ballonnendoorprikker
    15 juni 2016

    En na de stage houdt het niet op. Heb je je studie afgerond en wil je aan het werk, dan kun je aan de slag op een werkervaringsplek. Zo’n plek waarvoor je geen salaris krijgt maar wel het werk mag doen. Alleen maar om de benodigde ervaring op te doen. Is dit misschien een moderne vorm van slavernij?j

    Liked by 1 persoon

  3. Roos
    16 juni 2016

    Stages zijn er toch juist zodat je kan leren… Ik had ooit een stageplaats waarbij de groepsdocent verwachtte dat ik alles al zelf kon. Geen vriendelijk woord kon er vanaf, alleen maar kritiek en ‘alles moest anders’. Dat ik dat zelf niet inzag… Tevens krijgen stagiaires altijd de rotklusjes, maar dat nemen we maar voor lief.

    Liked by 1 persoon

  4. raamopen
    21 juni 2016

    Gênant, inderdaad. Soms ben ik zo blij dat social media er nog niet waren toen ik jonger was.
    Ik heb ook te doen met al die (vrijwel altijd) jonge mensen die aan de deur komen of op kruispunten in winkelstraten staan, om voor een bedrijf een meestal matig gewenste dienst te promoten. Zij zouden vast liever ander werk willen doen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 14 juni 2016 door in Actualiteit, Uncategorized en getagd als , , , , , .
%d bloggers liken dit: