Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Te oud om te dansen?

Met een kater waar geen Black Doctor of vette hap tegen op gewassen is reis ik af naar Amsterdam. Moderat speelt vanavond. Ik heb er geen zin in. Hoewel de hoofdpijn weg is en de twee uur extra slaap in de middag mij goed heeft gedaan, heb ik niets gegeten. Trek heb ik niet. Bier misschien. Vijfduizend man die uitzinnig op beats van het Duitse trio staan te dansen al helemaal niet. Maar, het is mijn verjaardag.

Dansen

Half zeven zijn we binnen. Vijf minuten later heb ik mijn eerste bier in de hand. Het voorprogramma begint vier bier later. Het kan mij weinig interesseren. David August speelt niet eens zo slecht. Ik ben echter niet in de stemming. Van dansen komt het niet. De benen blijven vast aan de vloer. Waarom ook? Het is een concert, niet een dansavond. Ik besluit de tribune op te lopen. Van achteruit de show van de hoofdact van de avond te bekijken. Een show die bestaat uit veel licht, muziek, een totaalbeleving. Vierduizend mensen dansen. Driehonderd mensen staan de hele avond met een camera in de hand. De overige zevenhonderd luisteren aandachtig op de tribune.

Tribune

Het zijn die zevenhonderd mensen die ik meer en meer begrijp. Muziek is geen uitlaatklep. Het is iets wat aandacht verdient. Aandacht die lucht, telefoons en andere randzaken afleiden. Waarom kun je bij een concert van een elektronische act niet rustig achterover leunen? Luisteren naar hoe de muziek wordt opgebouwd, vertraging in nummers aanvoelen, kijken hoe de artiesten werken naar een climax en vervolgens weer hun rust nemen en aan een volgende track beginnen? Waarom luisteren we naar elektronische muziek niet alsof het klassiek is?

Scruton

De gedachte sluit aan bij die van Roger Scruton. Scruton stelt in zijn werken over muziek dat hedendaagse rock, dance en overige populaire vormen van muziek inferieur zijn aan de klassieke traditie. Dit hangt nauw samen met wat voor hem de functie van muziek in de samenleving behoort te zijn: het tonen van orde, ritme en harmonie. Welke muziekvorm kan dat beter dan de klassieke vormen? In zijn werk beargumenteert Scruton vol passie over deze muzikale stroming. En tegen andere muzikale variaties. Zoals elektronische muziek. Want wat heeft ongecontroleerd dansen nu met orde, ritme en harmonie te maken? Naar hedendaagse muziek luistert Scruton dan ook niet. Net zomin als het overgrote deel van de bevolking. De muziek is er dan ook niet om naar te luisteren, maar om geconsumeerd te worden. Dansen, de dag doorbreken, of lekker voor de achtergrond. Niet om naar de kwaliteit te luisteren die de makers tentoon willen spreiden.

Moderat

Ware het niet die zevenhonderd mensen op de tribune. Die rustig zitten, misschien wat mee bewegen met hun voeten of met de hand tikken op het bovenbeen. Zij proberen orde, ritme en harmonie te ontwaren door te luisteren. Hebben aandacht voor de muziek. Zijn bezig met de muziek waar die in de eerste plaats voor gemaakt is. Het beluisteren er van. Want dat is wat de mensen op het podium betrachten. Het is leuk wanneer mensen uit hun dak gaan of filmpjes maken voor hun Instagram profiel. Maar waar het hen om draait, is het brengen van mooie geluiden. Ik heb genoten van die zevenhonderd mensen die niet konden, mochten of wilden dansen in de zaal en desondanks de moeite namen te genieten van de muziek. Ik was er één van. Maakt mij dat oud?

Advertenties

2 reacties op “Te oud om te dansen?

  1. louterliefde
    3 oktober 2016

    Ik zie het niet als twee tegenpolen, dansen en zitten. Ik hoor de overgangen net zo goed, en geniet hier net zoveel van als dat ik zou zitten. Met mijn lichaam geef ik de muziek een extra dimensie, zo zie ik het.

    Er zijn tegenwoordig best wat samenwerkingen tussen klassiek en electronisch. Zo was ik laatst naar Jeff Mills in het Muziekgebouw en dat was geweldig, wel had ik op sommige momenten willen staan en even willen dansen. Ook was Apparat in Paradiso een jaar geleden (zitconcert) en daar voelde ik hetzelfde.

    Like

  2. raamopen
    4 oktober 2016

    Qua muziek ben ik bijna een alleseter, maar per muzieksoort beleef en beluister ik het anders. Eigenlijk is het wel mooi om te zien hoe verschillend mensen muziek ‘ervaren’, zolang ze een ander niet met hun gedrag storen.
    De eerste keer dat ik ineens omringd werd door twintig jaar jongere mensen die de godganse tijd bezig waren met filmen en beelden naar vrienden buiten het gebouw te sturen, was wel even schrikken. En eigenlijk ervoer ik het als een soort heiligschennis.
    Er zijn muziekstukken (klassiek, wereldmuziek en rock ballads) die ik zo mooi vind, dat ik er wel bij móet stilstaan, stoppen met wat ik doe en alleen maar kan luisteren. Zo’n nummer is The Acrobat van U2. Ik vind het vreselijk als dat soort nummers als achtergrondmuziek in de supermarkt wordt gedraaid.
    En ja, een jaartje erbij kan inhouden dat je tot andere inzichten komt en liever blijft zitten dan gaat dansen op bepaalde muziek. Geniet er lekker van op jouw manier.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 3 oktober 2016 door in Muziek en getagd als , , , , , .

Navigatie

%d bloggers liken dit: